بخش ۲۱۶ - نظر کردن پیغامبر علیه السلام به اسیران و تبسم کردن و گفتن کی عَجِبْتُ مِنْ قَوْمٍ یُجَرّونَ إِلَی الجَنَّةِ بِالسَّلاسِلِ وَ الأَغْلالِ

برداشت: پیامبر مشاهده کرد که گروهی از اسیران را می‌برند و آنها در حال فریاد زدن هستند.

برداشت: آن‌ها که در ملاحظه‌ی امور دقیق و عمیق هستند، در حقیقت به دانایی و حقیقتی که در آن وجود دارد، نگاه می‌کنند و به عمق آن می‌نگرند.

برداشت: هر یک از آنها به خاطر خشم و کینه‌ای که بر پیامبر دارند، دندان‌ها و لب‌هایشان را نشان می‌دهند.

برداشت: زهره به قدری عصبانی نیست که به صدای بلند اعتراض کند، چرا که در زیر فشار قهری که بر او تحمیل شده، آرام و بی‌صدا مانده است.

برداشت: عوامل و سرپرستان، آنها را به سوی شهر می‌آورند و به زور از سرزمین کافرها می‌برند.

برداشت: نه کسی جانفشانی می‌کند، نه طلا و زیور می‌خواهند، و نه شفاعتی از بزرگی به کسی می‌رسد.

برداشت: رحمت خداوند می‌گویند که شامل همه مخلوقات است، در حالی که او می‌تواند جان یک عالم را هم بگیرد و باعث مرگ او شود.

برداشت: با وجود هزاران مخالفت، آنها به آرامی در حال رفتن بودند و زیر لب به کارهای شاه انتقاد می‌کردند.

برداشت: ما تمام تدبیرها و راه‌حل‌ها را امتحان کردیم، اما در این مکان هیچ راه‌حلی وجود ندارد. دل این مرد هم به اندازه‌ی یک خار درد دارد و رنج می‌کشد.

برداشت: ما به تعداد زیادی از مردان دلیر و شجاع شبیه به شیران، در مقابل فقط دو یا سه نفر سست و ضعیف ایستاده‌ایم.

برداشت: ما از شدت ناامیدی و سردرگمی نمی‌دانیم که آیا علت آن رفتار نادرست ماست، یا به خاطر ستاره‌ها و سرنوشت‌مان است، یا اینکه این خود جادو و سحری است که ما را به این حال و روز انداخته است.

برداشت: ما دچار بدشانسی شدیم و بخت خوب او باعث سرنگونی ما شد.

برداشت: اگر او با جادوی خود کارهای شگفت‌انگیزی انجام دهد، ما هم به نوبه خود جادوگری کرده‌ایم تا او را فراموش نکنیم.