بخش ۲۰۷ - جواب طعنه‌زننده در مثنوی از قصور فهم خود

برداشت: ای تو که به قرآن حمله می‌کنی و بی‌مورد بی‌احترامی می‌کنی، همچون سگی هستی که فقط پارس می‌کند. از این بحث‌ها بیرون برو.

برداشت: این شیر، آن شیر نیست که از او جان فدا کنی یا از چنگال قهر او، ایمان و اعتقادت را از دست بدهی.

برداشت: تا ابد قرآن بر جهل و نادانی شما می‌تازد، ای گروهی که نادانی‌تان فدای آن شده است.

برداشت: شما مرا داستانی تصور می‌کردید و به همین دلیل ناسزاها و تهمت‌ها را به من نسبت می‌دادید.

برداشت: شما خودتان آن کسی را دیدید که به شما طعنه می‌زد و می‌گفت که شما زوال پذیر و قصه‌ای بیش نیستید.

برداشت: من نماینده حقیقت هستم و وجودم به قدرتی وابسته است که روح را زنده نگه می‌دارد، و مانند یاقوتی هستم که زکات و خیر را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: نور خورشید به شما تابیده است، اما شما همچنان از نور اصلی خورشید جدا هستید.

برداشت: من همان منبع آب حیات هستم که می‌توانم عاشقان را از مرگ نجات دهم.

برداشت: اگر به اندازه‌ای که به گند و آلودگی‌هایتان اهمیت می‌دهید، به آبرو و حیثیت خودتان اهمیت می‌دادید، به طور قطع بر سر قبرتان حق و حسابی داده‌اید.

برداشت: من نه از گفته‌های حکیم پند می‌گیرم و نه به خاطر سخنان ناپسند کسی دلم را به هم می‌زنم.