بخش ۲۰۶ - تفسیر یا جبال اوبی معه والطیر

برداشت: چهره داود مانند فرشی درخشیده است و کوه‌ها در برابر او به حالت ناله درآمده‌اند.

برداشت: کوه به همراه داود نواختن را آغاز کرده و هر دو، در عشق یک پادشاه شاد و سرمست هستند.

برداشت: این بیت به این معناست که کوه‌ها به فرمانی آمده‌اند و هر دو به یک صدا و هماهنگ آواز می‌خوانند.

برداشت: داود به من گفت که تو در هجرت خود، از همراهان و دوستانت جدا شده‌ای.

برداشت: ای غریب، تو که تنها مانده‌ای، آتش شوق در دلت به تندی شعله‌ور شده است.

برداشت: اگر سراغ مطربان و قوالان و دوستان خود را بگیری، آن زمان به یاد خاطرات قدیمی خواهی افتاد که کوه‌ها را برایت به ارمغان می‌آورند.

برداشت: موسیقی‌دان و قوال و نوازنده‌ی نی، همه تلاش می‌کنند که با نغمه‌های خود، تو را شاد کنند و به آسمان ببرند.

برداشت: تا زمانی که ناله و فریاد کسی را بشنوی، بدان که دردی در دل او وجود دارد؛ حتی اگر او بی‌صدا باشد و نتواند به درستی بیان کند، اما احساساتش پر از ناله و غم است.

برداشت: هر لحظه صدای زیبای اجزای آن بدن صاف و بی‌عیب در گوش حس او به گوش می‌رسد.

برداشت: دوستان و هم‌نشینان او را نمی‌شنوند، ولی او (این شخص خوشبخت) به خوبی می‌فهمد و درک می‌کند. چه خوشبخت است آن کسی که به حقیقت و عالم غیب توجه دارد و به آن راه می‌برد.

برداشت: به خود نگاهی بینداز و ببین که در درونت چه افکار و گفتمان‌هایی وجود دارد، اما هیچ‌یک از این‌ها به دوستانت ارتباطی ندارد و آنها هیچ‌گونه از این افکار را احساس نمی‌کنند.

برداشت: در دل تو صدها پرسش و پاسخ وجود دارد که از جایی بیرون از مکان و زمان به منزلت و جایگاه تو می‌رسد.

برداشت: اگرچه ممکن است صداها و شنیده‌ها به گوش تو برسند، اما اگر آنان به دل و عقل تو نزدیک نشوند، نخواهی توانست آن‌ها را درک کنی.

برداشت: اگر بپذیریم که تو خود این را نخواهی شنید، چون خودت نمونه‌اش را دیده‌ای و شبیه آن را گزارده‌اید.