بخش ۱۸۸ - رسیدن آن عاشق به معشوق خویش چون دست از جان خود بشست

برداشت: مانند کسی که در حال سجده است، صورت و سرش را بر زمین می‌گذارد و به سوی آن مقام والا می‌نگرد، با چشمانی پر از اشک.

برداشت: تمام مردم منتظرند که سر آنها به کجا می‌رود؛ آیا به آسمان بلند می‌شود یا در آتش می‌سوزد.

برداشت: این زمان، این فرد احمق را به وضعیتی می‌برد که در آن زمان اوضاع بسیار بدی را تجربه خواهد کرد.

برداشت: مانند پروانه، بی‌ملاحظه به سوی نور رفت و جان خود را به خطر انداخت.

برداشت: اما شمع عشق مانند آن شمع نیست؛ روشنایی‌اش در دل روشنی‌هاست.

برداشت: او مانند شمع‌های روشن و درخشان به نظر می‌رسد، اما در واقع، آتش و شعله‌های شادی‌ای را نشان می‌دهد که وجودش را گرم و دلپذیر می‌کند.