بخش ۱۷۷ - مسلهٔ فنا و بقای درویش

برداشت: او می‌گوید که در این دنیا درویشی وجود ندارد، و اگر هم کسی به نام درویش باشد، واقعاً درویش نیست.

برداشت: وجود او از ذاتش ناشی می‌شود و این ویژگی‌ها از خود او نیستند، بلکه تحت تاثیر هستی او به وجود آمده‌اند.

برداشت: شمع در برابر آفتاب نمی‌تواند نور خود را نشان دهد و به همین دلیل، وقتی آفتاب در می‌تابد، شمع به طور طبیعی خاموش است. در اینجا، وجود شمع در مقابل آفتاب بی‌فایده به نظر می‌رسد.

برداشت: وجود او همیشه پایدار است و اگر تو بر او فشار بیاوری، آنچه از او خارج می‌شود مانند شرر آتش می‌سوزاند.

برداشت: اگر نباشد نور، چیزی به تو نمی‌تابد و آفتاب تنها بر کسانی که وجود دارند، نور می‌افشاند.

برداشت: وقتی تو یک اوقیه عسل را در دو صد من شکر بیندازی و به خوبی مخلوط کنی، تبدیل به یک مایع جدید خواهد شد.

برداشت: اگر طعم عشق را بچشی، هیچ چیز دیگری شبیه آن نیست، اما اگر بخواهی بیشتر از آن بگیری، احساسات و تجربیات دیگری به سراغت می‌آید.

برداشت: در برابر قدرت و شجاعت شیر، آهو بی‌خبر و بی‌هوش شده است و وجودش در سایه‌ی او محو شده است.

برداشت: این نوع ارزیابی نادرست از کار خدا به خاطر عشق و شور است، نه به دلیل بی‌احترامی.

برداشت: عشق پرشور و بی‌پروا به شدت احساساتش را نشان می‌دهد و در برابر معشوق خود، همه چیز را در اختیار او می‌گذارد.

برداشت: هیچ‌کس در دنیا بی‌ادب‌تر از او نیست و در عین حال، هیچ‌کس باادب‌تر از او هم نیست.

برداشت: در این دو گروه متضاد، ادب و بی‌ادبی، ارتباطی وجود دارد که نشان‌دهنده تفاوت‌های بنیادین آن‌هاست. این تفاوت‌ها در واقع می‌تواند به ما کمک کند تا بیشتر به ارزش‌های انسانی پی ببریم و بفهمیم که هر یک از این ویژگی‌ها چه اثراتی در زندگی افراد می‌گذارد.

برداشت: اگر فقط به ظاهر کسی نگاه کنی و از عشق او قضاوت کنی، نشان‌دهنده‌ی بی‌ادبی تو خواهد بود.

برداشت: زمانی که به عمق وجود نگاه کنی، ادعاها به کجا می‌روند و این ادعاها پیش آن پروردگار نابود خواهند شد.

برداشت: اگر زید فاعل بود، شگفت‌زده می‌شد، اما زید فاعل نیست و به همین دلیل بی‌فایده است.

برداشت: او به ظاهر و از نظر زبان‌شناسی فاعل است، اما در واقع او مفعول است و مرگ او قاتل به حساب می‌آید.

برداشت: فاعل چنان تحت تأثیر قرار گرفته که همه چیز از اطراف او دور شده است.