بخش ۱۷۶ - جمع و توفیق میان نفی و اثبات یک چیز از روی نسبت و اختلاف جهت

برداشت: نفی یک چیز و تایید آن اشکالی ندارد، زیرا اگر جهت‌ها متفاوت باشند، نسبت دو حالت به هم تغییر می‌کند.

برداشت: تو هنگام پرتاب تیر، خودت را دخیل نکن؛ این کار تنها به نسبت و ارتباطی که با تیر داری مربوط می‌شود. در واقع، هم نفی می‌شود و هم اثبات، و هر دو حالت در وجود دارند.

برداشت: این جمله به این معناست که آنچه را که به دیگران دادید، از روی اراده و اختیارتان نبوده، بلکه به واسطه نیروی الهی و قدرت حق اتفاق افتاده است. شما مسئولیتی در این کار نداشته‌اید، زیرا تمامی این امور تحت تأثیر اراده‌ای بزرگتر قرار داشته است.

برداشت: قدرت و توانایی انسان دارای محدودیتی است، او نمی‌تواند همیشه بر همه چیز غلبه کند یا نقش‌های بزرگ را به تنهایی ایفا کند. وقتی انسان در برابر دشواری‌ها قرار می‌گیرد، نباید انتظار داشته باشد که تنها و بدون کمک دیگران بتواند بر مشکلات فائق آید.

برداشت: این جمله به این معناست که آنچه که ما به دست می‌آوریم و تجربه می‌کنیم، به نوعی از خود ما نشأت می‌گیرد. بنابراین می‌توانیم وجود یا عدم وجود این تجربیات را تأیید یا رد کنیم. در واقع، هر چیزی که ما داریم به نوعی در ارتباط با خود ماست و می‌توان به آن نگاه کرد.

برداشت: آنان پیامبران را به خوبی می‌شناسند، همان‌طور که فرزندانشان را هیچ‌گاه با هم اشتباه نمی‌کنند.

برداشت: منکران با دلایل و نشانه‌های فراوان، این افراد را مثل فرزندان خود می‌شناسند.

برداشت: اما از روی حسد و حسادت، خود را پنهان می‌کنند و به گونه‌ای رفتار می‌کنند که نمی‌توانم بفهمم.

برداشت: وقتی او به خوبی شناخته شد، از جای دیگر گفت که نمی‌توانند مرا بشناسند، پس رهایشان کن.

برداشت: آنها در زیر پوششی پنهان هستند که تنها خداوند از آزمایش‌هایشان خبر دارد.

برداشت: این بیت به این معناست که درک و شناخت بعضی مسائل می‌تواند دشوار باشد. به نوعی می‌گوید اگر چیزی را خوب بشناسی یا حتی اگر هیچ نمی‌دانی، باز هم به نوعی متوجه آن خواهی شد. در واقع، مفهومش این است که برخی موضوعات، چه از روی آگاهی و چه از روی ناآگاهی، در درون ما وجود دارند و ما به شکلی به آن‌ها ارتباط داریم.