بخش ۱۶۹ - حکمت ویران شدن تن به مرگ

برداشت: من همچون آدم (انسان اولیه) در آغاز زندانی شده‌ام که کربلا در آن پر شده است، حالا نسل وجودم از شرق تا غرب گسترده شده است.

برداشت: من در این خانه مانند یک گدا زندگی می‌کردم، اما حالا که به مقام و شان والا رسیده‌ام، باید برای خودم قصر بسازم.

برداشت: کاخ‌ها و قصرها نمی‌توانند همانند مرده‌ای که در گور آرام گرفته، برای پادشاهان و بزرگان ارزشمند باشند. در حقیقت، تنها یک خانه و مکان برای آرامش روح، آن هم در قبر مهم است.

برداشت: پیامبران از این دنیا احساس کمبود کردند، زیرا چون پادشاهان، به سوی جهانی بی‌نهایت و غیرمادی حرکت کردند.

برداشت: مردگان در این دنیا به شکل ظاهری نشان داده می‌شوند، ولی در حقیقت معنای عمیق‌تری دارند که کمتر قابل درک است.

برداشت: اگر این ناله و افسوس نبود، پس چرا هر کس که بیشتر در اینجا زندگی کرده، دلش تنگ‌تر شده است؟

برداشت: زمانی که در خواب آزاد می‌شوی، توجه کن که چگونه روح‌ات شاداب و رها می‌شود.

برداشت: ظالم از تاثیرات طبیعی رهایی می‌یابد و مرد زندانی به دنبال آزادی از افکار محدودکننده‌اش می‌گردد.

برداشت: این زمین و آسمان بسیار وسیع هستند، اما در هنگام احساس تنهایی و بی‌قراری، به نظر می‌رسد که آنها هم تنگ و کوچک شده‌اند.

برداشت: بدن او متوقف شده است و حالا در حالتی سخت و تنگ قرار دارد. لبخند او همواره به گریه و افتخار او تبدیل می‌شود و این برای دیگران مایه‌ی شرم و ننگ است.