بخش ۱۶۴ - حکایت آن زنی کی فرزندش نمی‌زیست بنالید جواب آمد کی آن عوض ریاضت تست و به جای جهاد مجاهدانست ترا

برداشت: هر سال زنی بچه‌ای می‌آورد، ولی هیچ‌یک از آن‌ها بیشتر از شش ماه عمر نمی‌کردند.

برداشت: آن زن که در میان یاس‌ها و چهره‌ها، به شدت ناله می‌کرد، به آسمان ندا می‌داد و امیدش را از دست داده بود.

برداشت: نه باران و نه تغییر فصل، خوشی‌ها و نعمت‌های من سریع‌تر از رنگین‌کمان می‌آیند.

برداشت: زنی از درد و رنج خود شکایت کرد و صدایش به گوش مردان خدا رسید.

برداشت: بیست فرزند به شکلی دردناک جانشان را از دست دادند و آتش غم و اندوهی در دل‌هایشان شعله‌ور شد.

برداشت: شبی، به او باغی زیبا و همیشگی نشان داد که در آن سبزی و شادی بدون هیچ گونه ناراحتی و دغدغه‌ای وجود دارد.

برداشت: در باغی که به آن اشاره شده، لذت‌های بدون دردسر و بی‌نقص وجود دارد که بالاترین نوع نعمت‌هاست و همه زیبایی‌های دیگر در کنار آن قرار دارند.

برداشت: اگرچه چشم‌ها چیزی از باغ و زیبایی‌های آن نمی‌بینند، اما نور پنهان و خداوندی مانند چراغی راه را روشن می‌کند.

برداشت: مثل آن چیزی نبود که آن را مثال بزنند، اما بویی از آن به مشامش رسید و او در حیرت فرو رفت.

برداشت: زنی که زیبایی او را می‌دید، آنچنان مجذوبش شد که از دنیای خود بی‌خبر گشت و کنترلش را از دست داد.

برداشت: در قصر، نام خود را دید و آن محبوب خود را شناخته دانست.

برداشت: پس از آن گفتند که این نعمت و دارایی برای کسی است که تنها به جان خود بازی نکرده و جز به راستگویی نیندیشیده است.

برداشت: بسیار باید تلاش کرد و خدمت کرد تا به آنچه می‌خواهی و از آن لذت می‌برسی، دست یابی.

برداشت: وقتی که تو در درخواست کمک تنبلی کردی، خدا به خاطر همین مشکلاتی که به وجود آوردی، به تو پاداش داد.

برداشت: ای خدا، تا صدسال و بیشتر، اگر این‌گونه هستم، از من خونت را بریز.

برداشت: در آن باغ وقتی او جلوتر آمد، دید که همه فرزندانش در آنجا هستند.

برداشت: می‌گوید: من از دست دادم و تو چیزی را از دست نداده‌ای. بدون دو چشم، هیچ‌کس نیست که مردم را نبیند و درک کند.

برداشت: تو قصد آزار نکردی، اما خون از بینی‌ات ریخت و این باعث شد که تب و بیماری‌ات کاهش یابد.

برداشت: مغز هر میوه از پوستش بهتر است، و آنچه در تن وجود دارد، به روح یا معنای درونی آن نزدیک‌تر است. در واقع، باید به عمق و حقیقت وجود توجه کرد و از ظواهر و پوشش‌ها فراتر رفت.

برداشت: هر انسانی در نهایت ارزش و عمق خاصی دارد و باید هر لحظه از زمان را برای شناخت و درک آن مغتنم بشمارد.