بخش ۱۵۷ - قانع شدن آن طالب به تعلیم زبان مرغ خانگی و سگ و اجابت موسی علیه السلام

برداشت: این جمله به این معناست که سخن گفتن سگ، حتی اگر درست باشد، به اندازه سخن مرغ خانگی که تنبلی می‌کند، اهمیت ندارد. در واقع، اگرچه ممکن است هر دو حیوان صداهایی داشته باشند، اما آنچه مهم است آن است که سخن هر یک به چه میزان باید جدی گرفته شود.

برداشت: موسی گفت: حالا تو مطمئن باش که با رسیدن این سخن، همه چیز برای تو روشن خواهد شد.

برداشت: صبح زود او بر در ایستاده بود و منتظر بود تا امتحان داده و نتیجه‌اش مشخص شود.

برداشت: خدمتکار سفره را می‌آراید و تکه‌ای نان کهنه به زمین می‌افتد و نشانه‌ای از غذای گذشته را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: در این بیت، یک خروس به نشانه‌ی اعتراض به ظلمی که به او شده، از دیگران می‌خواهد که به او کمک کنند. او به سگ اشاره می‌کند که باعث ایجاد این ظلم شده و از دیگران می‌خواهد تا از این وضعیت نجاتش دهند. به نوعی، خروس احساس ناعادلانه‌ای دارد و درصدد جلب حمایت دیگران است.

برداشت: من می‌توانم یک دانه گندم بخورم، اما در وطن خودم نمی‌توانم حتی دانه‌ای بدست بیاورم یا بخورم.

برداشت: گندم و جو و سایر حبوبات قابل خوردن هستند، اما من نمی‌توانم چیزی بخورم، ای طروب.

برداشت: این لب که قسم به آن داریم، نانی است که از سگان می‌دزدی و این کار تا چه حد نادرست است.