بخش ۱۵۱ - بیان آنک حق تعالی هرچه داد و آفرید از سماوات و ارضین و اعیان و اعراض همه به استدعاء حاجت آفرید‌؛ خود را محتاج چیزی باید کردن تا بدهد؛ کی ‌«امن یجیب المضطر اذا دعاه»؛ اضطرار‌، گواه استحقاق است

برداشت: آن‌چیزی که باعث شد طفلی به سخن‌گفتن بیاید، درد و نیاز مریمی بوده‌است.

برداشت: جزو او بدون او برای او سخن‌گفت؛ تو نیز جزو جزوت سخن می‌گوید که پنهان است.

برداشت: ای دوست، در روز قیامت دست و پا و جزو جزوت شهادت می‌دهند؛ منکری را چند دست و پا نهی؟ (دست و پا نهادن اصطلاح است؛ مصرع : «تا دست و پا نهاد دو زلف تو کفر را» از دیوان شمس است.)

برداشت: اگر شایستهٔ سخن و گفت‌وگو نباشی، سخن‌ران و گوینده به تو نگاه کرد و خاموش شد.

برداشت: هر گیاهی که رویید برای نیاز و احتیاجی رویید‌، تا جوینده‌ای بیابد چیزی را که می‌جوید.

برداشت: خداوند آسمان‌ها را خلق کرد تا نیازهای ضروری مخلوقات را برآورده سازد.

برداشت: هر کجا که مشکلی وجود داشته باشد، تلاش برای حل آن مشکل شکل می‌گیرد و هر کجا که کسی دچار فقر یا کمبود باشد، روزی و غذا آنجا می‌رود.

برداشت: هر جا که مشکل و سؤال وجود داشته باشد، حل آن مشکل و پاسخ نیز همان‌جا می‌رود و هر جایی که کشتی باشد، آب به سمت آنجا سرازیر می‌شود.

برداشت: به دنبال آب نگرد بلکه تشنگی به‌دست بیاور تا آب از بالا و پایین و از آسمان و از زمین به‌سوی تو بیاید.

برداشت: تا طفل شیر‌خواره و نازک‌گلو متولد نشود؛ کی شیر در پستان روان می‌شود؟

برداشت: به این تغییرات در زندگی توجه کن و از آن‌ها بیاموز، تا احساس نیاز و اشتیاقی در درونت ایجاد شود.

برداشت: پس از آنکه صدای زنبور را شنیدی، صدای آب را بشنوی و از آن بنوشی، ای کیای بزرگ.

برداشت: نیاز تو کمتر از نیاز گیاه نیست؛ که آب را به‌سوی گیاهان می‌بری.

برداشت: برای زراعت خشک، آب را به سمت آن می‌آوری تا به خوشحالی و باروری برسد.

برداشت: کشتزار جان آدمی که جواهر و گوهرهای پنهان دارد، ابر بخشش و رحمت الهی برای آن آب‌هایی گوارا دارد.

برداشت: تا «خدای‌شان آنها را شرابی پاک بنوشاند» خطاب گردد، تشنه باش الله اعلم بالصواب (مصرع اول اشاره است به آیه ۲۱ سوره انسان؛ وسقاهم ربهم شرابا طهورا ‌)