بخش ۱۴۸ - قصهٔ فریاد رسیدن رسول علیه السلام کاروان عرب را کی از تشنگی و بی‌آبی در مانده بودند و دل بر مرگ نهاده شتران و خلق زبان برون انداخته

برداشت: در آن بیابان، تعدادی از اعراب به خاطر خشک‌سالی و کمبود باران، جان خود را از دست دادند.

برداشت: در میانه یک بیابان، کاروانی متوقف شده و سرنوشت خود را پذیرفته است.

برداشت: به ناگهان، آن کسی که یاری‌دهنده هر دو جهان است، به سوی ما ظاهر شد تا کمک کند.

برداشت: در جایی بزرگ راهی کاروانی را دید که بر روی شن‌ها و در مسیر دشواری در حرکت بود.

برداشت: شتران آن‌ها با زبانه‌ای آویخته، در حال حرکت در بیابان هستند و خاک و ریگ در هر طرف پراکنده شده است.

برداشت: خداوند رحمتش را نازل کرد و فرمود: بشتابید و زودتر حرکت کنید، که چند نفر به سمت آن تپه‌ها می‌دوند.

برداشت: اگر سیاهی بر شتر مشک بیفتد، به زودی آن را نزد صاحبش می‌برد.

برداشت: آن شتربان سیاه‌پوست را با شترش به سمت من بیاورید، بر اساس دستوری که به شما داده‌ام.

برداشت: بعد از یک ساعت، آن کسانی که به سمت تپه‌های شنی رفته بودند، چیزی را مشاهده کردند که بسیار حیرت‌انگیز بود.

برداشت: یک بنده سیاه‌چهره‌ای بود که بر الگوی آبی‌رنگی سوار شده بود، مانند کسی که اهمیت و ارزش هدیه‌ای را حمل می‌کند.

برداشت: پس به او گفتند که اینجا فخر بشر، بهترین مخلوق، تو را می‌خواند.

برداشت: او گفت: من او را نمی‌شناسم، کیست؟ طرف پاسخ داد: او همان ماه‌روی شیرینی است.

برداشت: انواع مختلف درباره او توضیحاتی دادند و گفتند که او وجود دارد، اما شاید تنها آن شاعر باشد که واقعی و پایدار است.

برداشت: او با جادو به گروهی زبان داد؛ من به سوی او نمی‌روم و حتی یک قدم هم نزدیک نمی‌شوم.

برداشت: او را به سمتی کشیدند و او در پاسخ به این عمل، فریاد بلندی زد و به شدت اعتراض کرد.

برداشت: زمانی که او را به حضور آن محبوب بردند، گفت که ابتدا آب بنوش و سپس چیزی را بردارید.

برداشت: او با مشک خود، همه را سیراب کرد؛ شتران را آب داد و هر کسی از آن آب نوشید.

برداشت: راویه آب را پر کرد و مشک او که عطرش مانند مشک است، ابر آسمان به خاطر زیبایی و شکوه او در حیرت مانده است.

برداشت: این شخصی که دیده‌اید، با یک برخورد یا دیدار ساده، می‌تواند احساسات عمیق و سوزناک را در دل ایجاد کند.

برداشت: این شخص را دیده‌ای که با یک مشک آب، چندین مشک را بی هیچ نگرانی پر کرده است.

برداشت: موی مشک، پوششی است که زیبایی و لطافت آن را می‌پوشاند، و نعمت و فضیلت از اراده او به ما می‌رسد، درست مثل آبی که از دریا سرچشمه می‌گیرد.

برداشت: آب در حال جوشان شدن، باعث ایجاد بخار می‌شود و این بخار به خاطر سردی آب‌ها، به حالت مایع برمی‌گردد.

برداشت: به طرز شگفت‌انگیزی، بی‌دلیل و خارج از این قوانین، آب به زندگی بخشیده و از عدم، موجودات را شکل داده است.

برداشت: از کودکی به علت‌ها توجه کرده‌ای و به همین دلیل از نادانی به آن‌ها چسبیده‌ای.

برداشت: تو به واسطه‌ها مشغول هستی و از اصل موضوع غافل شده‌ای، به این حجاب‌ها تمایل داری و از حقیقت دور شده‌ای.

برداشت: وقتی ابزارها و دلایل دیگر از میان رفتند، به دعا و ناله‌ی خداوند مشغول می‌شوی و نیایش‌های خود را آغاز می‌کنی.

برداشت: خداوند می‌فرماید وقتی به یاد ساخته من هستی، به سوی وسیله‌ها و اسباب زندگی برو و از آن‌ها استفاده کن.

برداشت: از این پس تصمیم دارم تو را ببینم و به هیچ‌یک از عوامل و اوضاع اطراف توجهی نکنم.

برداشت: می‌گوید: ای تو که در توبه و پیمان خود سستی می‌کنی، نگذار به گذشته برگردی و به عادات قبلی‌ات بازگشتی.

برداشت: اما من به آن نگاه نمی‌کنم، بلکه رحمتی می‌کنم و رحمت من بر بدنم سایه‌افگن است.

برداشت: من به گذشته بد تو فکر نمی‌کنم و از بزرگواری‌ات در این لحظه که به من دعوت می‌کنی، هدیه‌ای دلمشغول نمی‌شوم.

برداشت: کارهای تو که ای محمد، قافله را به شگفتی انداخته و حیرت زده کرده است. این شگفتی مانند دریا عمق دارد و چیزی نیست که به راحتی قابل درک باشد.

برداشت: شما به زیبایی و شیک‌پوشی این مقام یا شخصیت ارزشمندی پرداخته‌اید که هم عرب‌ها و هم کردها را تحت تاثیر قرار داده و محو خود کرده‌اید.