بخش ۱۴۷ - حکایت مندیل در تنور پر آتش انداختن انس رضی الله عنه و ناسوختن

برداشت: فرزند مالک به مهمانی دعوت کرده و شخصی در این مهمانی حضور یافته است.

برداشت: او روایت کرده که پس از صرف غذا، انس (دوست) مشاهده کرد که سفره رنگ زردی دارد.

برداشت: این بیت به این معنی است که یک شخص آلوده و ناپاک به خادمی می‌گوید که چیزی را که به دست آورده و بی‌ارزش است، به درون تنور بیندازد تا از بین برود. در واقع، این جمله نمادی از طرد کردن چیزهای بی‌ارزش و ناپاک است.

برداشت: در آن زمان، شخص دانا و باهوش دستارخوان را در تنور پر از آتش قرار داد.

برداشت: همه مهمانان در آنجا گیج و متعجب شدند و انتظار داشتند که دود شمعی برخیزد.

برداشت: پس از یک ساعت، نان سفید و تمیزی از تنور بیرون آمد و از هر گونه آلودگی دور بود.

برداشت: مردم گفتند ای دوست عزیز چرا زنده مانده‌ای و پاکیزه شده‌ای، در حالی که اجازه ‌نداده‌ای که شعله‌های غم تو را بسوزاند؟

برداشت: او گفت که چون پیامبر (مصطفی) دست و دهان خود را بر روی این سفره (دستارخوان) کشید و مالید.

برداشت: ای دل، اگر از آتش و عذاب می‌ترسی، باید با دستان و زبانی نیکو به خدا نزدیک شوی.

برداشت: زمانی که جان عاشق به این مقام و زیبایی نائل شود، چه چیزهایی از عشق و احساسات در او شکوفا خواهد شد.

برداشت: تو ای جان در نبرد، چون مردان باش و همچون خاک، که کعبه (محل مقدس) را نیز به عنوان قبله قرار می‌دهد.

برداشت: بعد از آن گفتند که تو نباید حال و احوال خود را با این خادمه مطرح کنی، با وجود این همه مشکلات و شرایط.

برداشت: وقتی که تو سریع چیزی را از او گفتی، می‌فهمم که او در درک معناهای پنهان موفق بوده است.

برداشت: تو همچون دستار باارزشی را به آتش می‌افکنی، ای ستیزگر.

برداشت: من به مهربانی و بزرگواری افرادی که می‌توانند به دیگران کمک کنند، اعتماد دارم و از لطف و احترام آن‌ها ناامید نیستم.

برداشت: اگر او در آتش قرار گیرد و من در کنارش نباشم، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: من به خاطر مقام و قداستی که دارم، به خداوند و بندگانش امیدوارم و در شرایط سخت به او پناه می‌برم.

برداشت: من سر به زیر می‌اندازم و بر روی این دستار افتاده است، چون به اعتماد هر انسان نیکو رفتار و رازدان، به آن توجه کرده‌ام.

برداشت: ای برادر، از این چیز ارزشمند که در دست داری کم نگذار و هرگز نباید صداقت مرد از صداقت زن کمتر باشد.

برداشت: دل مردی که نسبت به زن بی‌احساس است، دلی است که از اشک‌های من نیز کمتر احساس دارد.