بخش ۱۴۳ - حکایت امیر و غلامش کی نماز باره بود وانس عظیم داشت در نماز و مناجات با حق

برداشت: میر به حمام نیاز داشت و در سحر سر به فریاد زد که سنقر (پرنده‌ای نمادین) را بردار و از سرم برگردان.

برداشت: برو از بازار طاس و دستمال و گل بخر تا به حمام برویم ای دوست نازنین.

برداشت: سنقر (پرنده‌ای زیبا) در آن لحظه، ظرفی خالی و دستمالی زیبا برداشت و با او (شخصی دیگر) دو به دو به حرکت درآمد.

برداشت: در مسیر نادرست، مسجدی به صدا درآمد که نداهایی شنیده می‌شد و این صدا به گوش سنقر در ملا رسید.

برداشت: سنقر به شدت درگیر انجام نماز بود و به معشوق خود گفت: ای سرور من، ای مهربان به بندگان.

برداشت: مدتی در این مکان صبر کن تا به عهد و پیمان خود عمل کنم و به آنچه که نبود، اشاره کنم.

برداشت: زمانی که امام و جمعیت از نماز خارج شدند و به عبادات و دعای خود پایان دادند،

برداشت: سنقر در آنجا ماند تا نزدیک صبح شد و منتظر ماند تا صبح بیفتد.

برداشت: فردی از سنقر می‌پرسد که چرا از جایش حرکت نمی‌کند. سنقر در پاسخ می‌گوید که به خاطر توانایی‌ها و مهارت‌هایی که دارد، نمی‌تواند به راحتی از جایش خارج شود.

برداشت: لحظه‌ای صبر کن، من در اینجا هستم و نمی‌توانم بی‌توجه باشم، چرا که صدایت در گوش من است.

برداشت: هفت بار صبر کرد و فریاد زد تا اینکه مرد از شدت خستگی ناتوان شد.

برداشت: جواب او این بود که نمی‌گذارم تا وقتی که بیرون بیایم، همچنان با احترام.

برداشت: در آخر، او گفت که در مسجد هیچ‌کس باقی نمانده است؛ چگونه می‌توان آنجا که کسی نیست، تکیه‌گاه پیدا کرد؟

برداشت: کسی گفت: آنچه تو را از بیرون محاصره کرده، او نیز مرا در درون زندانی کرده است.

برداشت: در اینجا می‌گوید که چیزی یا کسی مانع از آن می‌شود که من در درون خود بمانم و به دنبال چیزی درون خود بروم. در عوض، آن چیز یا شخص مرا به سمت بیرون هدایت می‌کند.

برداشت: او اجازه نمی‌دهد که از این سمت حرکت کنی، زیرا پای تو به این سمت بسته شده است.

برداشت: ماهی‌ها نمی‌توانند از دریا بیرون بروند و انسان‌ها هم نمی‌توانند در دریا غرق شوند.

برداشت: اصلیت موجودات از طبیعت خودشان است و همه‌چیز به منبع خود برمی‌گردد. در اینجا، فریب و تدبیر نمی‌تواند جایی داشته باشد و واقعیت‌ها همیشه روشن‌اند.

برداشت: قفل سخت و محکم است ولی فقط خدا می‌تواند آن را باز کند. پس در برابر مشکلات تسلیم شو و راضی به قضا و قدر باش.

برداشت: این بیت به این معناست که اگر بخواهیم مشکلات را به تدریج و آرام آرام حل کنیم، در واقع به نتیجه نخواهیم رسید. گشایش و حل مسائل تنها از علو و عظمت و قدرت الهی به دست می‌آید.

برداشت: زمانی که فراموش می‌کنی چقدر باید برای آینده‌ات برنامه‌ریزی کنی، در آن صورت می‌توانی شانس جوانی را از تجربه‌ها و آموزه‌های گذشته‌ات بیابی.

برداشت: زمانی که خودت را فراموش کنی و فقط به یاد دیگران باشی، در آن صورت آزاد خواهی شد و به بندگی برنخواهی گشت.