بخش ۱۴۲ - مخصوص بودن یعقوب علیه السلام به چشیدن جام حق از روی یوسف و کشیدن بوی حق از بوی یوسف و حرمان برادران و غیر هم ازین هر دو

برداشت: یعقوب وقتی جمال یوسف را دید، متوجه شد که این زیبایی خاص اوست و نه برای دیگران.

برداشت: این فرد به خاطر عشقش با خود چه می‌کند و آن فرد به خاطر او چه کارهایی انجام می‌دهد.

برداشت: سفرهٔ او به اندازهٔ سفرهٔ یعقوب خالی از غذاست، در حالی که سفرهٔ یعقوب پر از آنچه که آرزویش را دارد، است.

برداشت: کسی که صورتش را نشسته باشد، نمی‌تواند زیبایی‌های بهشتی را ببیند. بنابراین، نماز بدون طهارت معتبر نیست.

برداشت: عشق همانند خوراکی است که جان‌ها را سیر می‌کند و نیاز آنها را از این طریق برطرف می‌سازد.

برداشت: یعقوب به شدت به یاد یوسفش بود و بوی نان او از دور به او می‌رسید. این حس گرسنگی و دلتنگی او را بیشتر می‌کرد.

برداشت: آن شخص، پیراهن را برداشت و به سرعت به جلو رفت، اما بوی پیراهن یوسف را حس نکرد.

برداشت: او صد فرسنگ دورتر از یعقوب قرار داشت، اما وقتی بوی یعقوب را استشمام کرد، نزدیک او حس کرد.

برداشت: بسیاری از افراد با وجود تحصیلات و دانش، از حقیقت و حکمت واقعی محرومند. در حقیقت، علم واقعی متعلق به کسانی است که خود را به دوستی و محبت نسبت به دیگران متصل می‌کنند و تنها دانش خشک و بی‌عاطفه ارزش ندارد.

برداشت: شنونده از او عطر و بویی می‌گیرد، هرچند که شنونده از نوع مردم عادی باشد.

برداشت: زیرا پیراهنی که به دست اوست تنها امانتی است، همان‌طور که آن دوشیزه (جاریه) به دست اوست.

برداشت: جاریه در دست نخاس (فروشنده) به طور سطحی و بدون توجه به ارزش واقعی آن است و به خاطر مشتریانش در دست اوست.

برداشت: قسمت هر کس روزی او را می‌دهد و هیچ‌کس نمی‌تواند به جای دیگری روزی‌اش را بگیرد یا از راه او بگذرد.

برداشت: یک اندیشه خوب به مانند باغی زیباست، در حالی که یک اندیشه بد مانند راهی پر از مشکلات و دشواری‌هاست.

برداشت: خداوندی که جهان را از خیال خود به وجود آورد، هم باغ بهشت و هم دوزخ را در ذهن خود طراحی کرد و برای انسان‌ها جایگاه‌های مختلفی را فراهم ساخت.

برداشت: کسی نمی‌داند که چطور باید به سرزمین‌های خوشبو و زیبا برسد و همچنین نمی‌تواند مکان‌های دلگیر و غم‌انگیز را بشناسد.

برداشت: نظارتی که دل می‌کند، نمی‌تواند ببیند که در این لحظه چگونه از یکی از ارکان زندگی، خیال و اندیشه به وجود می‌آید.

برداشت: اگر مطلع او را می‌دیدی، با احتیاط رفتار می‌کردی و راه هر کس که خیالات نادرستی داشت را می‌بستی.

برداشت: کی جاسوس به آن مکان می‌رسد، جایی که دام‌ها و تله‌ها بر پا است و در کمین نیستی قرار دارد؟

برداشت: دستت را به دامن فضیلت او دراز کن، زیرا این به کوری دلی بوده که از او دور مانده است، ای معروف‌ترین یار.

برداشت: دامن او نشانه قدرت و فرمانروایی اوست؛ کسی که خوشبخت و سعادتمند است، جانش به او تعلق دارد.

برداشت: یکی در دشت و کنار آب خوش می‌گذراند و دیگری در کنار او در سختی و عذاب به سر می‌برد.

برداشت: او حیران است که چه دلیلی باعث شگفتی این فرد شده و همچنین این فرد حیران است که چه کسی در بند است.

برداشت: نگران نباش، چرا اینجا که چشمه‌های آب زلال وجود دارد، بیابان خشک و خراب به نظر می‌رسد؟ چرا با وجود داروها و درمان‌های بسیار، حال و روز اینجا این‌چنین نامناسب است؟

برداشت: رفقا و همنشینان، به درون باغ بیایید و بگویید ای جان من، من نمی‌توانم بیایم.