بخش ۱۲۱ - آمدن پیغامبران حق به نصیحت اهل سبا

برداشت: سیزده پیامبر در آنجا آمدند و کسانی که گمراه بودند را رهبری کردند و به سوی راه درست هدایت کردند.

برداشت: ببین، وقتی که نعمت‌ها زیادتر می‌شوند، باید شکرگزاری بیشتری کرد؛ چون اگر نمی‌دانی چگونه سپاسگزاری کنی، ممکن است از دستت برود.

برداشت: تشکر از نعمت‌ها و بخشش‌های خداوند، برای انسان ضرورت دارد؛ زیرا اگر انسان قدردان نباشد، ممکن است درهای رحمت الهی به روی او بسته شود و در نتیجه، عذاب و خشم ابدی را تجربه کند.

برداشت: ببینید چقدر لطف و بخشش وجود دارد و کسی که از این نعمت‌ها بهره‌مند شود، تنها با چند بار شکرگزاری نمی‌تواند حق این همه احسان را ادا کند.

برداشت: اگر سر را فدای کسی کنی، شکرگزاری آن در سجده کردن است و اگر پا را فدای او کنی، شکرگزاری‌اش در نشستن و آرامش یافتن خواهد بود.

برداشت: مردم گفتند که شکر و نعمت ما را گرفته‌اند، اما ما از این نعمت‌ها خسته و بی‌رمق شده‌ایم.

برداشت: ما آن‌قدر از بخشش و فراوانی نعمت‌ها ناامید و پژمرده شده‌ایم که نه انجام کارهای نیک برایمان لذتی دارد و نه خطا و گناه برایمان جایز است.

برداشت: ما خواستار نعمت‌ها و باغ‌های دنیا نیستیم و همچنین از وسایل و آسایش زندگی چیزی نمی‌خواهیم.

برداشت: پیامبران بیان کردند که در دل انسان دلیلی وجود دارد که موجب می‌شود هنگام حق‌شناسی دچار مشکل و کاستی شود.

برداشت: نعمت از سوی اوست و همه چیز به او وابسته است. آیا در دل بیمار گرسنه می‌تواند قوت و نیرو پیدا شود؟

برداشت: چند بار که به تو نزدیک شدم، ای مصر، همه چیز ناخوشایند و تیره و تار شد.

برداشت: تو که دشمن این خوشی‌ها هستی، هر چه بر سرش بزنی، خوشحالی‌اش از بین می‌رود.

برداشت: هر کسی که به تو نزدیک و دوست و یار شود، در نگاه تو بی‌مقدار و نزول پیدا می‌کند.

برداشت: هر کسی که با تو بیگانه باشد، در حضور تو بسیار بزرگ و محترم به نظر می‌رسد.

برداشت: این هم به خاطر تأثیر آن بیماری است که زهر آن در تمام جفت‌ها پخش شده است.

برداشت: باید هر چه سریع‌تر آن علت را برطرف کنیم، زیرا این باعث می‌شود که شیرینی‌اش به زودی خراب شود.

برداشت: هر شادی که به تو برسد، اگر آب حیات به آن بیفزاید، تبدیل به آتش می‌شود.

برداشت: اگرچه زندگی تو حیات را به همراه دارد، اما در نهایت باید با مرگ روبه‌رو شوی و این فرایند، همانند جستجوی گنجی نادر است که به آن دست پیدا می‌کنی؛ زیرا مرگ بخشی از چرخه وجود توست و در نهایت به سرنوشت خود می‌رسد.

برداشت: بسیار غذایی که جان را زنده می‌کند، اما وقتی در بدن تو قرار می‌گیرد، بی‌ارزش و بی‌مزه می‌شود.

برداشت: این بیت به این معناست که شخصی که بسیار عزیز و محترم بوده، وقتی خود را به نمایش گذاشته و به دیگران معرفی کرده است، ممکن است دچار افت و ذلت شود. در واقع، گاهی اوقات خودنمایی باعث کاهش ارزش و مقام فرد می‌شود و او را در چشم دیگران کوچک می‌کند.

برداشت: هنگامی که عقل با عقل دیگر آشنا می‌شود و این آشنایی از صفای درونی سرچشمه می‌گیرد، هر لحظه بیشتر و بیشتر خواهد شد و پیوسته اوضاع و احوال را بهبود می‌بخشد.

برداشت: هر بار که نفس می‌کشی، باید بدانی که هر لحظه به سوی پایان نزدیک‌تر می‌شوی.

برداشت: زیرا نفس او به دنبال علت‌هاست و این موضوع باعث می‌شود که شناخت و آگاهی او به سرعت دچار فساد و خرابی شود.

برداشت: اگر نمی‌خواهی که دوستت را فردا در افسوس و غم ببینی، باید به عقل و حکمت خود در دوستی و روابط توجه کنی و از آن بهره‌گیری.

برداشت: وقتی نفس و روح آدمی تحت تأثیر سموم و مشکلات قرار می‌گیرد، هرچه بتوانی انجام دهی، آن بیماری به نوعی به وجود خواهد آمد.

برداشت: اگر جواهری را بگیری، سنگی خواهد شد و اگر مهر و محبت دل را بگیری، به جنگی تبدیل خواهد شد. این بیان نشان‌دهنده‌ تأثیر محبت و ارزش‌ها بر زندگی است.

برداشت: اگر نکتهٔ خوب و جدیدی را درک کنی، اما بعد از آن به دلایل بی‌حوصلگی و ناپختگی، آن را به طرز زشتی فهمیده و بیان کنی، ارزش آن نکته از بین می‌رود.

برداشت: من این را به قدری شنیده‌ام که قدیمی شده و چیز دیگری بگو، به جز این، ای عضد.

برداشت: چیز تازه و جدیدی را بپذیر، چون فردا احساس خستگی و ناراحتی خواهی کرد.

برداشت: اگر علت مشکل را برطرف کنی، وقتی علت رفع شد، هر داستان و موضوعی که قبلاً تکراری و قدیمی به نظر می‌رسید، برای تو تازه و جدید خواهد شد.

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی که از چیزهای قدیمی و کهنه، قابلیت‌های جدید و نو به وجود آید، می‌توان آن را به عنوان یک نشانه از پرباری و باروری در نظر گرفت. به عبارت دیگر، از دل تجربه‌ها و گذشته‌های کهنه، ممکن است چیزهای جدید و زیبایی زاییده شود.

برداشت: ما پزشکانی هستیم که به علم الهی و حقیقت آشنا هستیم، همچون دریایی عمیق که نگاه ما به آن، به روشنایی و آگاهی می‌انجامد.

برداشت: آن پزشکان طبیعت کسانی هستند که به جای معاینه فیزیکی، با توجه به احساسات و حال درونی افراد، وضعیت آنها را تشخیص می‌دهند.

برداشت: ما به دل و احساسات خود به طور مستقیم نگاه می‌کنیم، زیرا از درک و عقلم به زیبایی‌های بلند و والایی دست می‌یابیم.

برداشت: این بیت به این معناست که پزشکان و طبیبان مشابه غذایی برای جان و روح انسان هستند و وجود انسان به آن‌ها وابسته است.

برداشت: ما پزشکان پرکار و با انگیزه‌ای هستیم و سخنان ما از الهام و نور عظمت پر شده است.

برداشت: این عمل برای تو مفید بود و آن عمل دیگر، مسیر را قطع کرد.

برداشت: این گونه وعده‌هایی تو را به جلو می‌برند و وعده‌های دیگری می‌توانند به تو آسیب برسانند.

برداشت: طبیبان برای تشخیص بیماری‌ها از نشانه‌ها و علائم مشخصی استفاده می‌کنند، ولی دلیل ما برای شناخت حقیقت و درک عمیق، وحی الهی و پیام‌های بزرگ و شگرف است.

برداشت: ما از هیچ‌کس طلب پول و پاداش نداریم، چرا که پاداش واقعی ما از سوی حق و از سرچشمه‌ی الهی به ما می‌رسد.

برداشت: بشنو که بیماری سخت و کشنده، ما درمانی داریم برای یک انسان دردمند.