بخش ۱۲۰ - صفت خرمی شهر اهل سبا و ناشکری ایشان

برداشت: افراد اهل سبا ذاتاً خوبی نداشتند و از وسایل و امکانات دیدار و ملاقات فرار می‌کردند.

برداشت: آن‌ها باغ‌ها و زمین‌های زراعی بسیاری دارند که از دو طرف به وفور برای آسایش و خوشی‌شان فراهم شده است.

برداشت: به دلیل انبوه میوه‌ها، معبر عبور باریک و تنگ می‌شد و دیگر نمی‌توانستند از آنجا عبور کنند.

برداشت: میوه‌ای که نثار می‌شود، مسیر را به خاطر فراوانی‌اش در دست می‌گیرد و مسافر از دیدن آن شگفت‌زده می‌شود.

برداشت: درست در لحظه‌ای که به باغ میوه نزدیک شدم، ناگهان از درختان پر از میوه بسیار خوشحال شدم.

برداشت: باد آن میوه را پراکنده کرد، نه اینکه کسی از آن میوه سیر شده باشد، بلکه دامن‌های زیادی از آن پر شده‌اند.

برداشت: خوشه‌های سنگین و پرمیوه به زمین افتاده و بر روی درختان در حال وزیدن هستند.

برداشت: مردی که در دنیای پر از زرق و برق زندگی می‌کند، به مانند گلی است که در میان آرایش و زیبایی‌های طلا قرار دارد.

برداشت: در این بیت، شاعر به یک حسرت یا تباهی اشاره می‌کند. او به وضعیتی پرداخته که در آن، چیزی کوچک و بی‌اهمیت (مثل لقمه نان) زیر پا افتاده است و در عوض، گرگ‌های صحرا با صدای خود، خطر و تهدید را به یاد می‌آورند. این تصویرسازی نشان‌دهنده‌ی تضاد بین چیزهای کوچک و بی‌ارزش و خطرات بزرگ و جدی محیط است.

برداشت: شهر و روستا از دزد و گرگ امن و مصون شده‌اند، و اگر از گرگ بزرگ هم نترسی، دیگر از هیچ چیز نترسیده‌ای.

برداشت: اگر بخواهم از نعمات و خوبی‌های قوم بگویم، به قدری این نعمت‌ها زیاد است که نمی‌توانم همه آن‌ها را در یک روز بیان کنم.

برداشت: اندیشه‌ها و سخنان مهم انبیا ممکن است با موانعی روبه‌رو شود، اما بر ماست که در مسیر درست و ثابت قدم بمانیم.