بخش ۱۱۷ - گریختن عیسی علیه السلام فراز کوه از احمقان

برداشت: عیسی، فرزند مریم، به سمت کوهی فرار می‌کرد،بطوری که گویی یک شیر درنده میخواست خون او را بریزد و اورا بکشد.

برداشت: فرد دیگری به دنبال عیسی علیه السلام دوید و گفت:نخیر؛هیچ کسی تو را تعقیب نمیکند،پس چرا مثل یک پرنده فرار میکنی؟

برداشت: عیسی علیه السلام چنان با شتاب و سرعت میدوید که از شدت سرعت خود جواب فرد سوال کننده را نداد.

برداشت: شخص،عیسی علیه السلام را مسافتی تعقیب کرد و سپس با جدیت فراوان او را صدا زد؛

برداشت: برای کسب رضایت حق، حتی یک لحظه نیز نمی‌توانم بی‌کار بمانم، زیرا در این میان، مشکلاتی وجود دارد که باعث می‌شود نتوانم از تو فرار کنم.

برداشت: ای کریم، از چه زمانی به این سوی می‌گریزی؟ نه چیزی در اینجا شیرین است و نه دشمنی یا ترس و نگرانی‌ای وجود دارد.

برداشت: می‌گوید از افراد نادان دوری می‌کنم، پس لطفاً مرا تنها بگذار تا خودم را نجات دهم، تو نیز دخالتی نکن.

برداشت: در نهایت او گفت که آن مهدی واقعی تو نیستی، زیرا تو نمی‌توانی کور و ناشنوا باشی از همنشینی با تو.

برداشت: او گفت: بله، تو آن پادشاهی نیستی که بتوانی در دنیای پنهان ساکن شوی یا بر آن تسلط داشته باشی.

برداشت: وقتی که این افسون را بخوانی، مرده‌ای به زندگی برمی‌خیزد مانند شیری که شکارش را آورده‌ای.

برداشت: می‌گوید که من همان کسی هستم که تو هستی، اما تو نباید خودت را با پرندگانی که از گل ساخته شده‌اند مقایسه کنی، ای زیبا رو.

برداشت: گفت: بله، پس ای روح پاک، هر چه می‌خواهی انجام بده، از چه کسی نگرانی داری؟

برداشت: با چنین دلیلی که در دنیا وجود دارد، چگونه ممکن است که تو از بندگان خدا نباشی؟

برداشت: عیسی (ع) گفته است که خالق و آغازگر وجود انسان و روح او تنها ذات پاک خداوند است.

برداشت: احترام و عظمت خدایی که ذات و صفاتش پاک و بی‌نقص است، آن‌قدر بزرگ است که آسمان و جهان به خود می‌لرزد و در برابر او خاضع می‌شود.

برداشت: هرچه بر گوش ناشنوا و چشم نابینا خواندم، به خوبی و زیبایی تبدیل شد.

برداشت: من در دل کوه بلند فریاد زدم، که پاره‌ی سبکی بر تنم شکاف افکند و سرانجام به کمرم رسید.

برداشت: وقتی بر تن مرده ای خواندم، آن مرده زنده شد و وقتی بر سر لاشه ای خواندم، آن لاشه به حالت زنده بازگشت.

برداشت: بارها و بارها آن را برای دل نادان خواندم، ولی هیچ نتیجه‌ای نداشت و درمانی نشد.

برداشت: سنگ سخت و محکم تبدیل به خاک شد و دیگر به حالت اولیه‌اش بازنگشت؛ همچنین شن نیز به حالتی درآمد که هیچ گیاهی از آن نمی‌تواند رویش یابد.

برداشت: سخن حکمت چیست که در آنجا نام خداوند منفعت داشت، اما در اینجا آن موضوع پیشینه‌ای نداشت؟

برداشت: رنجی که من احساس می‌کنم، همان درد است. چرا او (دیگری) از این رنج رهایی نیافت و نتوانست برای خود دارویی پیدا کند، در حالی که من توانسته‌ام؟

برداشت: کسی گفت که رنج و درد ناشی از نادانی، نشانه‌ی غضب خداست و این رنج و نابینایی نیست، بلکه عذاب و آزمایشی است که به آن مبتلا می‌شویم.

برداشت: بیماری و درد، آزمایشی است که می‌تواند دل کسی را به رحم آورد، اما نادانی و رنجی که ایجاد می‌کند، مانند زخمی است که به جامعه آسیب می‌زند.

برداشت: هر چیزی که به شدت دلنشین و جذاب است، نشان و علامتی از او دارد و هیچ راهی برای دوری از آن وجود ندارد.

برداشت: از افراد نادان دوری کن، همان‌طور که عیسی از جمعیت فرار کرد. صحبت با احمق‌ها باعث به هدر رفتن انرژی و خون مردم زیادی شده است.

برداشت: به آرامی و به تدریج، هوا آب را می‌رباید. همچنین، آنچه که دین به انسان می‌آموزد، به تدریج از او دزدیده می‌شود؛ درست مانند احمقانی که از شما بهره‌برداری می‌کنند.

برداشت: اگر کسی گرما و عشق تو را بگیرد و به تو سردی بدهد، مانند کسی است که زیر نشیمنش سنگی بگذارد.

برداشت: عیسی از ترس فرار نکرد، بلکه او در پی آموزش و یادگیری بود.

برداشت: اگر دنیا را سرما فرا بگیرد، چه اهمیتی دارد؟ آن خورشید که نور و روشنایی دارد، همچنان درخشان خواهد بود.