بخش ۱۱۲ - عزم کردن داود علیه السلام به خواندن خلق بدان صحرا کی راز آشکارا کند و حجتها را همه قطع کند

برداشت: ای دوستان، زمان آن فرامی‌رسد که راز پنهان او نمایان شود.

برداشت: همه‌ی ما باید بیدار شویم و به بیرون برویم تا به آن راز پنهان پی ببریم.

برداشت: در صحرا درختی بلند و قطور وجود دارد که شاخه‌هایش فراوان و محکم است.

برداشت: خیمه‌گاه او به شدت محکم و استوار است و بوی خون از ریشه‌اش به مشام می‌رسد.

برداشت: خون‌ها در ریشه‌ی آن درخت خوشبختی ریخته شده، زیرا این بخت شوم او را نابود کرده است.

برداشت: تا به حال، صبر و بردباری خداوند بر ناشکری آن افراد نادان پنهان مانده است.

برداشت: که خانواده‌ی خواجه هیچ وقت روزی و برکت ندیدند، نه در روز نوروز و نه در ایام جشن و شادی.

برداشت: بی‌نوایان را به یک لقمه جستجو نکن، چرا که او از حقوق ابتدایی خود یاد نمی‌کند.

برداشت: تا کنون به خاطر یک گاو، این شخص بدجنس، فرزند او را به خاک می‌زند.

برداشت: او اگرچه مرتکب گناه شده، اما با اعتماد به نفس و بدون شرم از آن سخن می‌گوید، در حالی که ممکن بود این خطای خود را پنهان کند.

برداشت: کافر و فاسق در این زمان، بدون هیچ زحمت و ترس از عواقب، به راحتی پرده و حجاب خود را می‌درند و از شرم و حیا کم‌کم دور می‌شوند.

برداشت: ظلم به شکل پنهانی در دل‌ها قرار می‌گیرد و ظلمکار این بی‌عدالتی را در برابر مردم به نمایش می‌گذارد.

برداشت: این جمله به معنای این است که شخصی می‌خواهد دیگران را متوجه کند که در حال مشاهده یا تجربه چیزی بسیار عجیب و قابل توجه است. او به نوعی به بودن در موقعیت خاصی اشاره می‌کند که ممکن است با چالش‌ها یا مسأله‌های جدی همراه باشد، مانند رویارویی با خطرات یا مشکلات بزرگ. این تجربه می‌تواند نمادین از تلاش و تلاش در برابر سختی‌ها باشد.