بخش ۱۰۸ - تضرع آن شخص از داوری داود علیه السلام

برداشت: او به سجده افتاد و گفت: ای دانای دلسوز، در دل داود شعله‌ای از عشق و نور بیفکن.

برداشت: در قلبش آنچه را که تو در دل من به‌صورت راز نگه‌داشتی، نهفته است، ای مفضل.

برداشت: او این را گفت و با صدای بلند شروع به گریه کرد تا اینکه دل داود از شدت احساسش به طوری ناگهانی از جای خود کنده شد.

برداشت: گفت: حالا که تو خواهان این گاو هستی، به من مهلت بده و این ادعاها را بررسی نکن.

برداشت: می‌خواهم به مکانی دنج بروم تا در نماز از رازهای زندگی و احوالات خود بپرسم و از دانایی که به این رازها آگاه است، کمک بگیرم.

برداشت: من در نماز خود حالتی دارم که باعث آرامش و خوشحالی من می‌شود.

برداشت: دل من به واسطهٔ صفای خاصی که دارد، به‌راحتی از نعمت‌های الهی بهره‌مند می‌شود و به‌طور مستقیم ارتباطی عمیق با الهیات و پیام‌های خداوند پیدا می‌کند.

برداشت: از روزنم، نامه، باران و نور به خانه‌ام می‌ریزد و این‌ها از عمق وجودم نشأت می‌گیرد.

برداشت: آن خانه‌ای که پنجره‌ای ندارد، دوزخ است. ای بندگان، اصل دین در ایجاد روزن و روشنی است.

برداشت: هرگز درختان جنگل را قطع نکن، بلکه بیا با دقت و حوصله کار کن و راهی برای پیشرفت بساز.

برداشت: شاید نمی‌دانی که نور خورشید در واقع بازتابی است از خود خورشید که از پرده‌ها و موانع عبور کرده است.

برداشت: این جمله به این معناست که اگر نور و روشنایی وجودی که حیوانات نیز آن را می‌بینند، برای آنها قابل مشاهده است، پس چه احترامی و جایگاهی برای انسان‌ها محفوظ است. به عبارت دیگر، به این نکته اشاره شده که انسان‌ها به دلیل وجود ویژگی‌های خاص و والایشان، باید مقام بالاتری نسبت به دیگر موجودات داشته باشند.

برداشت: من مانند خورشید هستم که در نور خود غرق شده‌ام و نمی‌دانم چگونه خود را از این نور جدا کنم.

برداشت: به سوی نماز می‌روم و این دوری برای یادگیری است، تا راه مردم را بیاموزم.

برداشت: من تا این جهان درست شود، کارها را به شیوه‌ای غیرمستقیم انجام می‌دهم، زیرا این نبرد، فریب و تزویر است، ای مبارز.

برداشت: اگر دستوری وجود نداشت، همچون گردی از دریای راز به اطراف پخش می‌شدی و بر افکار و دل‌های people تاثیر می‌گذاشتی.

برداشت: داود همچنین می‌فرمود که این برنامه و راهی که انتخاب شده است، موجب خواهد شد که عقل انسان‌ها دچار چالش و دگرگونی شود.

برداشت: پس او پیراهنش را به خاطر یکی که هیچ شکی در وجودش ندارم، کشید.

برداشت: آن شخص با خود آمد و تصمیم گرفت که حرف خود را کوتاه کند، لبش را بست و به سمت جایی خلوت رفت.