بخش ۹۸ - اقتدا کردن قوم از پس دقوقی

برداشت: در پیش، آن مرد قاری با صدای دلنشین و زیبا وارد مسجد شد و همچون پارچه‌ای نفیس و زیبا، جلوه‌گری کرد.

برداشت: آن شاهان به دنباله‌روی از آن پیشوای مشهور و معتبر در صفی منظم قرار گرفتند.

برداشت: زمانی که با ذکر و بزرگی خداوند همراه شدند، مانند قربانی که از دنیا جدا می‌شود، از این دنیا رفتند.

برداشت: این جمله به معنای این است که ای خدا، ما به خاطر تو و در راه تو فدای تو شده‌ایم.

برداشت: در زمان قربانی کردن، با گفتن "الله‌اکبر" شروع می‌کنی، اما باید به یاد داشته باشی که در مبارزه با نفس و خواسته‌های درونی خود نیز باید اقدامی جدی و قاطع انجام دهی.

برداشت: بدن شبیه اسماعیل است و روح مانند خلیل، که روح بر جسم نیکو فریاد تکبیر می‌زند.

برداشت: بدن آدمی به خاطر خواسته‌ها و تمایلاتش آسیب دیده است و در هنگام نماز با ذکر "بسم الله" جان خود را قربانی می‌کند.

برداشت: وقتی که قیامت فرابرسد، همه در مقابل حق صف بسته و برای حساب و کتاب آماده شده‌اند و در حال دعا و مناجات هستند.

برداشت: در حضور خداوند، با اشک و اندوه ایستاده‌ام، مانند کسی که در روز قیامت به پا خواسته است.

برداشت: خداوند می‌فرماید: در این فرصتی که به تو دادم، چه چیزی برای من به ارمغان آوردی؟

برداشت: در چه راهی و برای چه هدفی عمرت را صرف کرده‌ای و نیروی خود را در چه چیزهایی صرف کرده‌ای که از بین رفته‌اند؟

برداشت: چشمانت چه گوهری را از دست داده‌اند و پنج حسّ تو در کجا پاک و صیقل خورده‌اند؟

برداشت: چشم و فکر و گوش و چیزهای باارزش آسمانی خود را خرج کردی، حالا از زمین چه به دست آوردی؟

برداشت: من به تو قدرت و توانایی‌هایی بخشیدم که به مانند بیل و کلنگ هستند، اما چرا بخواهم خود را ببخشم که چه پیش آمده است؟

برداشت: پیام‌های غم‌انگیز بسیاری از این مقام به ما خواهد رسید.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که در موقعیت قیام و ایستاده بودن، او در حال صحبت کردن است و به همین خاطر دچار خجالت شده و دو بار مجبور به خم شدن شده است.

برداشت: در حالتی که فرد از خجالت نمی‌تواند خود را به خوبی حفظ کند، ممکن است در رکوع (عکس‌العملی در هنگام نماز) از شرم، تسبیحی را بخواند.

برداشت: دست از حالت رکوع بردار و به حق پاسخ بده.

برداشت: سر از رکوع برمی‌آورد و شرمنده می‌شود، سپس دوباره به عقب برمی‌گردد و به کار نادانانه‌اش ادامه می‌دهد.

برداشت: باز به او فرمان می‌رسد که از حالت سجده بلند شود و از اعمال خود آگاه شود.

برداشت: او دوباره سر بلند می‌کند و وقتی به خود می‌آید، شرمنده و خجل به زمین می‌افتد، مانند ماری که در حال خزیدن است.

برداشت: او دوباره می‌گوید که سر خود را بلند کن و باز هم بگو که می‌خواهم تو را به دقت بررسی کنم.

برداشت: او به قدری ضعیف بود که نمی‌توانست بایستد و ناگهان نیرویی از وجودش او را به پا داشت.

برداشت: سپس در آن جا که نشسته است، بار سنگینی را تسلیم می‌کند و او با بیانی واضح سخن می‌گوید.

برداشت: به تو نعمت دادم، حالا بگو که شکرگزاری‌ات چه بوده است؟ به تو سرمایه‌ای داده‌ام، اکنون نشان بده که چطور از آن سود برده‌ای.

برداشت: با دست راست به سمت جان پیامبران و شخصیت‌های بزرگ سلام می‌کند.

برداشت: ای پادشاهان، شفاعت و یاری شما در مشکلات، همچون کسی است که در گل و لای گرفتار شده و توان بیرون آمدن ندارد.