بخش ۸۷ - سِرِّ طلب کردن موسی خضر را علیهماالسلام با کمال نبوت و قربت

برداشت: ای نیکوکار! از کلیم خدا بیاموز و دقت کن که او درباره‌ی عشق و اشتیاق چه سخنانی می‌گوید.

برداشت: با این جایگاه و با چنین پیامبری، نیاز به خضر ندارم؛ زیرا از خودبینی و خودپسندی رها شده‌ام.

برداشت: ای موسی، تو قوم خود را در پی نیکوکاری رها کرده‌ای و در جستجوی خوبی‌ها سرگردانی.

برداشت: کیقباد از ترس و امید آزاد شده است، تو چند بار دور می‌زنی و چه مدت به جست و جو ادامه می‌دهی؟

برداشت: تو به اندازه‌ای در این آسمان‌ها سفر کرده‌ای که به خوبی می‌دانی زمین چند بار پیموده شده است.

برداشت: موسی گفت: این سرزنش‌ها را کاهش دهید، چرا که با این کار به آفتاب و ماه کم‌تری آسیب می‌زنید.

برداشت: من به سوی جایی می‌روم که دو دریا به هم می‌رسند تا همراه و همراهی با پادشاه زمانم شوم.

برداشت: به دنبال تقدیر و سرنوشت خود باش و به کارهایت ادامه بده، حتی اگر راه طولانی باشد.

برداشت: سال‌ها با پرچم و بال‌های خود در پرواز بودم و حالا به یاد می‌آورم که چه چیزهایی را در این سال‌ها تجربه کرده‌ام.

برداشت: می‌روم به این معناست که دیگر ارزشش را ندارد به خاطر عشق محبوب به این میزان از عشق نان توجه نکن.

برداشت: این حرف هیچ‌وقت تمام نمی‌شود، عمو، داستان دقوقی را بگو.