بخش ۷۴ - کرامات شیخ اقطع و زنبیل بافتن او به دو دست

برداشت: در سایه‌بان او، یکی از زائران را دید که با دستانش مشغول بافتن زایر است.

برداشت: گفت من ای دشمن جانم، در حالی که در عریانی و بی‌پناهی، تو به من نزدیک شده‌ای.

برداشت: چرا با شتاب در مسابقه شرکت کردی؟ گفت به خاطر عشق و اشتیاق فراوانی که داشتم.

برداشت: او لبخندی زد و گفت حالا بیا، اما این را مخفی نگه‌دار ای کیا.

برداشت: تا وقتی من زنده‌ام، نگو که با کسی رابطه‌ای ندارم و هیچ دوستی یا انسانی در زندگی‌ام نیست.

برداشت: پس از آن، گروهی دیگر از روزنه او آگاه شدند و بر روی بافندگی‌اش تمرکز کردند.

برداشت: خداوند به من فهماند که حکمت چیست و من آن را در دل خود پنهان نگاه می‌دارم، اما تو این حکمت را به وضوح و روشنی نشان می‌دهی.

برداشت: الهام او آمد و به‌خاطر یک زمان کوتاه، به این فکر افتاده بودند که در این غم، من را انکار کنند.

برداشت: شاید او در راهی که می‌رفت به ظاهر متدین بود، اما خداوند او را در میان جمع رسوا کرد.

برداشت: من نمی‌خواهم که گروهی از افراد به گمراهی بروند و در افکار نادرست و منفی قرار بگیرند.

برداشت: ما این ویژگی را به وضاحت نشان دادیم تا زمانی که به کمک نیاز داری، به تو یاری رسانیم.

برداشت: نمی‌توان اجازه داد که آن افراد بدبین و بیچاره از عظمت آسمان دور بمانند.

برداشت: من با وجود این ویژگی‌ها و کرامت‌ها، تو را از عمق وجود خود آرامش می‌بخشم و به تو دلگرمی می‌دهم.

برداشت: این هدیه را به خاطر آنها به تو دادم و این چراغ را برای روشنی و هدایت شما قرار دادم.

برداشت: تو از مرحله‌ای گذشته‌ای که دیگر از مرگ جسمی نمی‌ترسی و از جدایی اعضای بدن نگران نیستی.

برداشت: نگرانی و تردید در جدایی ذهن و جسم از تو برطرف شده و اکنون به وضوح می‌توانم به تو برسم.