بخش ۶۸ - حکایت آن درویش کی در کوه خلوت کرده بود و بیان حلاوت انقطاع و خلوت و داخل شدن درین منقبت کی أَنا جَلیسُ مَنْ ذَکَرَني وَ أَنیسُ مَنِ اسْتَأنَسَ بي گر با همه‌ای چو بی منی بی همه‌ای ور بی همه‌ای چو با منی با همه‌ای

برداشت: در یک کوه، درویشی زندگی می‌کرد که در تنهایی خود، همراه و همصحبتی داشت.

برداشت: وقتی که او از خالقش الهام می‌گرفت، تحت تأثیر سخنانی از مردان و زنان ناامید قرار می‌گرفت.

برداشت: مانند این که راحتی سفر برای ما فراهم شد، برای دیگر افراد هم سفر آسان شد.

برداشت: عاشق به زیبایی و محبت معشوق خود افتخار می‌کند، همان‌طور که استاد آهنگر به هنر خود می‌بالد و در کارش مهارت دارد.

برداشت: هر فردی برای انجام کار خاصی خلق شده و علاقه و تمایل انجام آن کار در درون او نهادینه شده است.

برداشت: وقتی که دست و پا با بی‌میلی حرکت کنند، آیا می‌توان انتظار داشت که گیاهان بی‌حیات و خشک بدون آب و باد به حرکت درآیند؟

برداشت: اگر تمایل خود را به سوی آسمان ببینی، دروازه‌ی خوشبختی همچون پرنده‌ی هما برایت گشوده می‌شود.

برداشت: اگر ببینی که میل تو به زمین است، نوحه و فریاد نکن؛ هیچ غم و اندوهی در این حالت وجود ندارد.

برداشت: افراد با آگاهی و خرد، قبل از وقوع حادثه و برای پیشگیری از آن اقدام می‌کنند و به نوعی خود را آماده می‌سازند، اما نادانان و بی‌توجهان، تنها پس از بروز مشکل و در شرایط بحرانی، به واکنش و تاسف می‌پردازند.

برداشت: قبل از شروع هر کاری، به نتایج و عواقب آن توجه کن تا در روز حساب دچار پشیمانی نشوی.