بخش ۵۶ - عذر گفتن نظم کننده و مدد خواستن

برداشت: ای کسی که در دل خود خواسته‌ای مانند جنین در رحم، وقتی که درخواست می‌کنی، به اتمام رساندنت را بخواه.

برداشت: ای پروردگار، آسان کن راهنمایی را و توفیق را به ما عطا کن یا اینکه درخواست‌های ما را از ما دور نکن.

برداشت: وقتی از کسی که بی‌پول است درخواست طلا می‌کنی، ای پادشاه ثروتمند، بهتر است در خفا به او کمک کنی.

برداشت: بدون تو، هیچ زیبایی و هماهنگی در شب و روز وجود ندارد و این زیبایی‌ها هرگز نمی‌توانند در نظر بیایند.

برداشت: ای دانا، من بندۀ فرمانت هستم و به خاطر ترس و نگرانی، در کارهای منظم و موزون قرار گرفته‌ام.

برداشت: وقتی که به یاد خدا هستی، هر چیزی را به شکلی منظم و دقیق در نظر می‌آوری، چه خالص و بدون نقص باشد و چه دارای ویژگی‌ها و تمایزات.

برداشت: هر کس به شکلی خاص دعا و نیایش می‌کند و از وضعیت و حال دیگران بی‌خبر است.

برداشت: انسانی که به عظمت و عبادت موجودات بی‌جان توجهی ندارد، غافل است از این که همان موجودات در حال عبادت و خدمت به خداوند هستند.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که انسان‌ها با وجود متفاوت بودن و داشتن فرهنگ‌ها و ملیت‌های گوناگون، از یکدیگر بی‌خبرند و در حالتی از تردید و شک به سر می‌برند. هر یک به دنیای خود مشغول‌اند و از حقیقت یکدیگر اطلاعی ندارند.

برداشت: دو شخص که چیزی از حال یکدیگر نمی‌دانند، مانند دیوار و در هستند که جدا از هم قرار دارند و نمی‌توانند با هم ارتباط برقرار کنند.

برداشت: من از ذکر زبان‌دار غافل هستم، در حالی که دل من به ذکر بی‌زبان آگاه است.

برداشت: هر شخصی در دین خود به افکار و آیین خاصی پایبند است؛ اهل تسنن دارای یک دیدگاه و روش ویژه‌ای هستند، در حالی که اهل جبر برعکس آنها نگرش متفاوتی دارند.

برداشت: سنّی و جبری هر دو در مورد نظرات و اعتقادات خود بی‌خبر هستند و نمی‌دانند که دیگری به چه فکر می‌کند. هر کدام در دام تفکرات خود گرفتار شده و تاثیر دیدگاه‌های یکدیگر را نمی‌بینند.

برداشت: این فرد می‌گوید که آن شخص گمراه و سرگردان است، در حالی که از وضعیت او و شرایطی که در آن قرار دارد، بی‌خبر است.

برداشت: او می‌گوید که چه خبر است، چرا اینها در جنگ افتاده‌اند؟ آیا خداوند آنها را به این حال دچار کرده است؟

برداشت: هر کس از ذات و ویژگی‌های خود، حقیقت خویش را آشکار می‌کند و در نهایت، از میان چیزهای ناهمگون، چیزهای مشابه و هم‌جنس پیدا می‌شود.

برداشت: هر کسی، چه دانا باشد و چه نادان یا حتی بخیل، می‌داند که قهر و عصبانیت از روی لطف و محبت است.

برداشت: اما به نظر می‌رسد که لطفی که در دل قهری پنهان شده باشد، یا اینکه قهری با لطافت در دل جای گرفته است.

برداشت: کمتر کسی می‌داند که تنها شخصی با روح بزرگ و درک عمیق می‌تواند حقیقت روح انسانی را احساس کند.

برداشت: افراد باقی‌مانده از این دو فرض و گمان، با یک پر به سمت آشیان خود پرواز می‌کنند.