بخش ۵۰ - توفیق میان این دو حدیث کی الرضا بالکفر کفر و حدیث دیگر من لم یرض بقضایی فلیطلب ربا سوای

برداشت: دیروز کسی از من پرسید که چرا او عاشق است، در حالی که من در رابطه با ماجراهایش اطلاعاتی ندارم.

برداشت: نکته‌ای از ایمان و اعتقاد به زبان کفر بیان شده است و این سخن از طرف پیامبری است که بر دل‌ها مهر و محبت دارد.

برداشت: او دوباره فرمود که در هر وضع و شرایطی، باید مسلمان راضی باشد و تسلیم قضا و قدر شود.

برداشت: اگر می‌پذیرفتم که کفر و نفاق بخشی از قضای الهی است، این کار نشانه‌ای از جدایی و اختلاف است.

برداشت: اگر به نیمه‌ای از چیز راضی نباشم، ضرر و زیانش برای من مشخص است. پس چه راهی برای من باقی می‌ماند؟

برداشت: به او گفتم این انکار و شک، سرنوشت حتمی نیست بلکه نشانه‌هایی از سرنوشت واقعی است که این انکار را تأیید می‌کند.

برداشت: بنابراین، آقا قضا و سرنوشت را از آنچه بر او مقدر شده است، ناشناخته بگذارد تا مشکلات و شکایاتش در این زمان مرتفع شود.

برداشت: من راضی‌ام به شرایطی که شاید منجر به کفر شود، زیرا این موضوع به سرنوشت من مربوط است و نه به اختلافات و ناپاکی‌های درون خودم.

برداشت: کفر به خودی خود وجود ندارد و صرفاً نتیجه‌ی تقدیر است. بنابراین حق را به نادرستی کافر ننامید، چون در اینجا حقیقتی وجود دارد که مانند ماه در آسمان درخشان است.

برداشت: جهل و عدم دانش به نوعی کفر محسوب می‌شوند و اگر کفر با علم توأم شود، در نهایت هم نمی‌تواند منجر به خردمندی یا درایت شود.

برداشت: زشت بودن خط به خاطر زشتی نقاش نیست، بلکه به این دلیل است که آن زشت را به تصویر کشیده است.

برداشت: توانایی نقاش این است که می‌تواند هم زیبایی و هم زشتی را به تصویر بکشد.

برداشت: اگر من بحث این موضوع را شروع کنم، طولانی خواهد شد و سؤالات و پاسخ‌ها یکی پس از دیگری به وجود خواهد آمد.

برداشت: عشق و شوق من به یادداشت‌ها و نکات جدید کم‌رنگ می‌شود و حالا به جای آن، خدمت به موضوع دیگری در ذهنم نقش می‌بندد.