بخش ۲۵ - قصهٔ هاروت و ماروت و دلیری ایشان بر امتحانات حق تعالی

برداشت: ما قبلاً درباره این موضوع صحبت کرده‌ایم، حالا چطور می‌توانیم از هزاران موضوع دیگر صحبت کنیم؟

برداشت: می‌خواستم در مورد آن تحقیقات صحبت کنم، اما تا کنون به خاطر تاخیرها نتوانسته‌ام این کار را انجام دهم.

برداشت: وقتی که از یک موضوع یا پدیدهٔ بزرگ سخن می‌گوییم، گاهی اوقات به جای پرداختن به جزئیات و نکات ریز، تنها به بیان مختصری از آن‌چه که مهم است، بسنده می‌کنیم. مانند این‌که وقتی از یک فیل حرف می‌زنیم، تنها به یکی از اعضایش اشاره کنیم و توضیحاتی دربارهٔ آن بدهیم.

برداشت: به سخنان هاروت و ماروت توجه کن، ای خدمتگزاران و سربازان ما.

برداشت: آن‌ها از تماشای زیبایی و شگفتی‌های شاه به قدری مسحور شده بودند که در حالت سرمستی به سر می‌بردند.

برداشت: این نوع از مستی ناشی از فراوانی و افتخارات الهی است، تا ببینیم که چگونه می‌تواند انسان را به اوج معراج و تعالی برساند.

برداشت: دام او با دانه‌اش آدمی را در حالتی سرمست و شاداب قرار می‌دهد، اما نمی‌داند که سفره‌اش چه چیزهایی برایش به ارمغان می‌آورد.

برداشت: آنها مست و خوشحال بودند و از دام‌های عشق آزاد شده، به دور و بر خود عشق می‌ورزیدند.

برداشت: در راه یک تله و آزمایش وجود داشت، و وزش شدید باد مانند کاه کوهی را به راحتی می‌ربود.

برداشت: او آنها را امتحان می‌کرد و سنجش می‌نمود و می‌خواست ببیند چه کسی از حال و هوای مستی و خوشی آگاه است.

برداشت: برای او هیچ تفاوتی بین خندق و میدان وجود ندارد، و چاه و خندق هم برای او به یک اندازه جالب و مناسب هستند.

برداشت: آن بز کوهی بر فراز کوه بلند قرار دارد و از بالای آن به تماشای دودی که برای غذا برمی‌خیزد، می‌نگرد، بدون اینکه برای او خطری وجود داشته باشد.

برداشت: در حین اینکه علف‌ها را می‌چینید، ناگهان تغییر بزرگی به خاطر اراده آسمان رخ می‌دهد.

برداشت: اگر کسی از بالای یک کوه نگاه کند، بزی را می‌بیند که بر کوهی دیگر در حال چراست.

برداشت: زمانی که دل را به عشق می‌سپاری، چشم دل آدمی نیز در نهایت پیر و تاریک می‌شود. در این دنیا، از کجا به کجا می‌رویم، در حالی که سرمست از محبت و زیبایی هستیم.

برداشت: آنقدر نزدیک به نظر می‌رسد که گویی فقط یک دویدن دور یک دایره کافی است تا به او برسیم.

برداشت: آن هزاران قدم مانند دو قدم به نظرش می‌آید، زیرا از شدت مستی، میل دارد حرکت کند.

برداشت: وقتی که چیزی ناگهان بجهد و به میان بیفتد، در بین دو کوه بزرگ و بدون وقفه قرار می‌گیرد.

برداشت: او از دست صیادان به کوه فرار کرده و اکنون در کنج این کوه به خود پناه داده است، اما خون او ریخته شده و در خطر است.

برداشت: صیادان در انتظار این سرنوشت درخشان، در میان دو کوه، خود را شسته و آماده کرده‌اند.

برداشت: این جمله به این معناست که ممکن است این بز، که به شکار رفته است، در اکثر مواقع شکار شود، اما در عین حال خیلی چابک و هوشیار است و می‌تواند دشمنش را به خوبی شناسایی کند.

برداشت: هرچند رستم با قدرت و مقام بالا و زیبایی ظاهری خود، در واقع گرفتار شهواتی است که او را به دام انداخته است.

برداشت: مانند من از شوق و لذت دچار مستی نشو، نگاهی به حال شتر بنداز که در اوج شوق و سرخوشی است.

برداشت: این شعر به این معناست که شهوت و تمایلات دنیوی به گونه‌ای شبیه به مستی هستند و در این جهان، می‌توان آن‌ها را با مستی ملک مقایسه کرد. به عبارتی دیگر، این احساسات و خواسته‌ها می‌توانند انسان را به سوی خود بکشند و او را در همان حالتی که یک فرد مست است، قرار دهند.

برداشت: مستی آن کسی که محبوبش را می‌بیند و به او توجهی نمی‌کند، احساس دل‌باخته‌اش را به راحتی از بین می‌برد.

برداشت: تا زمانی که طعم آب شیرین را نچشیده‌ای، آب شور به نظر خوشمزه می‌آید؛ ولی وقتی نور درون چشمانت را ببینی، همه چیز تغییر می‌کند.

برداشت: نقطه‌ای از شراب آسمانی جان را دوباره شاداب می‌کند و می‌نوشد از دست ساقی‌ها.

برداشت: تا چه اندازه مستی و سرمستی وجود دارد که به املاک و دارایی‌ها می‌افزاید و نیز به عظمت و جلال روح‌های پاک می‌افزاید.

برداشت: در این دنیا، به خاطر عطر و بوی محبت، افرادی در انتظارند و دلشان به می و شادی این جهان وابسته است، اما در واقع این دنیا و لذت‌های آن، شکستنی و فانی هستند.

برداشت: فقط کسانی از رحمت الهی مأیوسند و مانند کفار در سایه و دور از نور حقیقت، پنهان و غیبت کرده‌اند.

برداشت: این افراد از تمام دنیا ناامید شده‌اند و در دل خود غم و درد بی‌نهایتی را تجربه کرده‌اند.

برداشت: پس از مستی‌ها گفتند، ای کاش بر زمین باران می‌بارید، مانند ابرها.

برداشت: در این محل بی‌عدالتی، جایی برای عدالت، انصاف، عبادت و وفا وجود ندارد.

برداشت: این را گفتند و تقدیر می‌گفت که بیست قدم جلوتر از شما دام‌های ناپیدا وجود دارد.

برداشت: هشیار باش و در دشت سختی جسارت نکن. بی‌جهت و بدون فکر به میدان کربلا نرو.

برداشت: از موی و استخوان، هالکان (بسته‌ها و محدودیت‌ها) نمی‌توانند به سالکان (راهیان) راهی پیدا کنند.

برداشت: تمام مسیر زندگی از استخوان و مو و بافت بدن انسان تشکیل شده است، اما به‌دلیل قدرت و خشونت قهر، این زندگی به شکل دردناک و رنج‌آور در می‌آید.

برداشت: خداوند فرمود که بندگان، یاری‌دهنده یکدیگر در زمین هستند و به آرامی به پیش می‌روند و کارها را انجام می‌دهند.

برداشت: پاهای برهنه به مانند یک رود در میان خاری کهنگی و مشکلات، تنها با کمی درنگ و تفکر و احتیاط می‌توانند عبور کنند.

برداشت: این تقدیر سخن می‌گفت، اما آنها توجهی نداشتند و در پرده‌ای از نادانی و غفلت قرار داشتند.

برداشت: چشم‌ها و گوش‌ها را بسته‌اند به جز کسانی که از خودشان فراتر رفته‌اند.

برداشت: تنها لطفی که می‌تواند چشم‌ها را باز کند، عشق است که می‌تواند خشم را آرام کند.

برداشت: کوشش بی نتیجه برای هیچ کس نکو نیست؛ در این دنیا، تنها خداوند از راه درست آگاه است.