بخش ۱۳ - دعوت باز بطان را از آب به صحرا

برداشت: پرنده‌ای می‌گوید تا از آب بلند شوی و دشت‌های شیرین و پربرکت را ببینی.

برداشت: قوچ باهوش به او می‌گوید: ای پرنده، دور از آب ما امنیت و آرامش داریم و احساس خوشحالی می‌کنیم.

برداشت: زمانی که دیو دوباره بازگشت، ای پرندگان، سریعاً بیرون بیایید و از این قلعه خارج شوید. نترسید.

برداشت: مردی به پرنده می‌گوید که به سوی ما نیا، خواهش می‌کنم از ما دور شو و دیگر نزد ما نیا.

برداشت: ما از دعوت تو دور هستیم و اینجا هیچ پیامی از تو را نمی‌پذیریم.

برداشت: من نمی‌خواهم به تو هدیه‌ای بدهم؛ باغ و باغستان تو به من قند و شیرینی نمی‌دهد و ما هم قند و شیرینی لازم نداریم.

برداشت: زمانی که جان وجود داشته باشد، هیچ چیز نمی‌تواند کوچک و کم اهمیت جلوه کند. همان‌طور که اگر لشکری وجود داشته باشد، هیچ‌گاه پرچم آن کسری نخواهد داشت.

برداشت: آقای حازم به شدت از دیو مرید عذرخواهی کرد و با او بهانه‌جویی زیادی داشت.

برداشت: او گفت در این لحظه کارهای مهمی دارم و اگر بیایم، امور سامان نخواهد یافت.

برداشت: عزیز دل من، به من لطفی کرده است و به انتظار من پاسخ داده است. شب، چنان دلنشین و آرام است که گویی در خواب است.

برداشت: من نمی‌توانم دستوری که شاه داده را نادیده بگیرم و نتوانستم به مقام شاه نشان بدهم.

برداشت: هر صبح و هر شام، سرهنگ ویژه‌ای می‌آید و مدام از من درخواست موقعیت و مقام می‌کند.

برداشت: آیا اجازه می‌دهی که به سوی دهکده‌ات بیایم؟ تا شاید سلطان با ابروی زیبایش توجهی به من کند؟

برداشت: بعد از آن چطور می‌توانم خشم او را درمان کنم؟ آیا باید به خاطر او خودم را دفن کنم؟

برداشت: از این شیوه، او صد دلیلی ارائه کرد و به دروغ و نیرنگ نپرداخت، زیرا وفق با عدالت الهی، بر سر جای خود قرار نگرفت.

برداشت: اگر اجزای جهان به نقشه‌ها و حیله‌های پیچیده بپردازند، با فرمان آسمانی هیچ و پوچ خواهند بود.

برداشت: زمانی که زمین از آسمان دور شود، چگونه ممکن است که خودش را از آسمان پنهان کند؟

برداشت: هر چیزی که از آسمان به سوی زمین بیفتد، هیچ راه فراری، چاره‌ای یا کمینی برای آن وجود ندارد.

برداشت: اگر آتش از خورشید می‌ریزد، برو و در برابر آن آتش قرار بگیر.

برداشت: اگر طوفان و باران شدت بگیرد، شهرها را ویران خواهد کرد.

برداشت: او همچون ایوب تسلیم شده است و می‌گوید که هرچه می‌خواهی بر من نازل کن.

برداشت: ای کسی که جزو این زمینی، سر خود را بلند نکن، چون می‌بینی که فرمان خداوند را در این زمین به طرز دیگری است.

برداشت: وقتی که ما شما را خلق کردیم، شنیدی که من از خاک هستید. پس از خودت فاصله نگیرید.

برداشت: ببین که من در زمین دانه‌ای کاشتم و اکنون خاکی که دانه در آن بود، به ثمر نشسته و من را به اوج رسانده است.

برداشت: در حملهٔ بعدی خود، با خاکی و فروتنانه برخورد کن تا بتوانم بر تمامی فرمانروایانت غلبه کنم.

برداشت: آب ابتدا از بالا به سمت پایین جریان می‌یابد و سپس از پایین به سمت بالا حرکت می‌کند.

برداشت: گندم ابتدا از بالا به زیر زمین می‌رود، سپس پس از آن، خوشه و محصولی پرنشاط و سرزنده می‌شود.

برداشت: هر دانهٔ میوه‌ای پس از افتادن به زمین، به تدریج جوانه می‌زند و سر از خاک بیرون می‌آورد.

برداشت: خاستگاه واقعی نعمت‌ها از آسمان‌هاست که به زمین منتقل شده و به nourishment روح پاک تبدیل می‌شود.

برداشت: به خاطر تواضع، وقتی انسان از مقام بلند خود پایین می‌آید، به کسی تبدیل می‌شود که دلش شجاع و قوی است.

برداشت: آدمی با ویژگی‌های خود، به موجودی باارزش تبدیل می‌شود و مانند یک چیز بی‌جان که بر عرش (بلندای آسمان) قرار دارد، به شادمانی و سرور دست می‌یابد.

برداشت: ما از ابتدا در این جهان زنده به وجود آمدیم و از پایین‌ترین مقام‌ها به سمت بالا و کمال حرکت کردیم.

برداشت: تمام اجزا در حال حرکت هستند، اما ناطقان در سکونند و به سوی او برمی‌گردند.

برداشت: نام و یاد خدا به آرامی و به طرز مرموزی در آسمان طنین‌انداز می‌شود.

برداشت: وقتی سرنوشت سراغ تو آمد، آن روستایی که به شهر منتقل شده بود را شگفت‌زده و حیرت‌زده کرد.

برداشت: با وجود تدبیر و احتیاط بسیار، خواجه از آن سفر دچار مشکل و آسیب شد.

برداشت: او به ثبات و استحکام خود اطمینان داشت، با وجود اینکه کوه هم نمی‌تواند از مقابل سیل قوی او جلوگیری کند.

برداشت: زمانی که سرنوشت انسان‌ها را از دایره وجود خارج کند، همه عاقلان به مانند افرادی ناآگاه و بی‌خبر می‌شوند.

برداشت: ماهی‌ها از دریا بیرون می‌آیند و پرنده‌ای که می‌تواند شکار کند، به دام می‌افتد و این کار او را به شدت محدود می‌کند.

برداشت: به خاطر این که موجودات خوب و بد در دنیای خیال و کلام می‌توانند در یک قالب قرار بگیرند، باید به زیبایی و جذابیت آن‌ها بیندیشیم. در جایی مشابه بابل که به خاطر زیبایی‌اش معروف است، این مفهوم بیشتر در ذهن تداعی می‌شود.

برداشت: جز کسی که سرنوشتش او را نجات داده، هیچ چیز نمی‌تواند به او آسیب بزند.

برداشت: جز این که از قضا نمی‌توانی فرار کنی، هیچ چاره‌ای تو را از آن رها نخواهد کرد.