بخش ۱۲ - بقیهٔ داستان رفتن خواجه به دعوت روستایی سوی ده

برداشت: ای یار، از حد خود فراتر نرو و برگرد. به روستایی که خواجه دارد نگاه کن، خانه‌اش را در آنجا ببین.

برداشت: داستان قوم سبا را فقط به گوشه‌ای اشاره کن نه اینکه بگویی آقا وقتی به ده رسید چه شد.

برداشت: یک روستایی تلاش می‌کند تا با محبت و مدح‌گویی، هوش و تدبیر فردی شایسته را تحت تأثیر قرار دهد و به نوعی او را فریب دهد.

برداشت: از میان پیام‌ها و اخبار او گیج و سردرگم شد، تا جایی که تدبیر و هوشیاری آن شخص تحت‌الشعاع قرار گرفت و دچار تاریکی و سردرگمی گردید.

برداشت: کودکان از اینجا به شادی می‌رقصیدند و بازی می‌کردند.

برداشت: مانند یوسف که به خاطر سرنوشتش در درد و رنج است، ما نیز نباید در خوشی و بازی غرق شویم و از سایه‌ی خداوند دور بمانیم.

برداشت: این موضوع تنها یک بازی ساده نیست، بلکه وابستگی و فریب‌هایی در پس آن وجود دارد که به خوبی پنهان شده‌اند.

برداشت: هر چیز که تو را از محبوبت دور کند، به آن گوش نده، زیرا این چیز برایت ضرر خواهد داشت.

برداشت: اگر می‌خواهی به سود صد در صد برسی، نگاهی به زر و سرمایه‌ات نکن و از گنجینه‌های موجود خود بهره‌برداری کن، ای فقیر.

برداشت: این را بشنو که چه اندازه خداوند بندگانش را آزمایش کرد و به پیامبر او نیز سختی‌ها و راحتی‌هایی را ارزانی داشت.

برداشت: به خاطر صدای دهل، در سالی که شرایط دشواری داشت، جمعه را بی‌درنگ بی‌اثر کردند.

برداشت: تا زمانی که ما صرفه‌جویی نکنیم و دیگران را ارزان بفروشیم، به دستاوردهای خود دست نخواهیم یافت.

برداشت: پیامبر در خلوت و در حال نماز بود و چند درویش نیازمند همراه او بودند.

برداشت: گفت: از صدای طبل و موسیقی و تجارت شما، این مطالب را از روحانیت دور کنید.

برداشت: شما به سمت محصولی شتافتید و آن را به دست آوردید، سپس نبی را در حال قیام تنها گذاشتید.

برداشت: شما برای به دست آوردن گندم، بذرهای نادرست و بی‌فایده‌ای را کاشتید و در عوض پیامبر حقی را رها کردید.

برداشت: گفتگوی او بهتر از بیهودگی و لهو است؛ آن را برای کسی بقا گذاشتی، چشمی به او بیفکن.

برداشت: شما نمی‌توانید به خاطر حرص و ولع خود، به نتیجه‌ای برسید. این حقیقت را در نظر داشته باشید که من تامین‌کننده و بهترین روزی‌دهنده هستم.

برداشت: گندم به خودی خود روزی می‌دهد، اما تو نگران چوپانی نباش که ممکن است زحمت‌های تو را به هدر دهد.

برداشت: تو به دنبال گندم می‌روی، اما نمی‌دانی که گندم را از کجا به دست آورده‌اند و چه کسی آن را از آسمان فرستاده است.