بخش ۹ - قصهٔ اهل سبا و طاغی کردن نعمت ایشان را و در رسیدن شومی طغیان و کفران در ایشان و بیان فضیلت شکر و وفا

برداشت: تو داستان مردم سبا را نخوانده‌ای یا اگر هم خوانده‌ای، فقط صدایش را شنیده‌ای و به عمق آن پی نبردی.

برداشت: کوه از صدای خود خبر ندارد و به عمق و معنی آن پی نمی‌برد؛ زیرا برای درک آن، هوش و آگاهی لازم است که ندارد.

برداشت: او بدون اینکه کسی بشنود یا توجه کند، حرفی می‌زند؛ اما وقتی تو سکوت می‌کنی، او هم ساکت می‌شود.

برداشت: خداوند حق اهل سبا را به فراوانی عطا کرد و به آنها شهرها و قصرهای زیبا و باغ‌های سرسبز بخشید.

برداشت: شکر اینکه وفاداری در بین بدخلق‌ها کمتر از وفاداری سگ‌ها نیست.

برداشت: زمانی که سگی به در خانه می‌رسد و لقمه‌ای نان برمی‌دارد، به سرعت کمربند خود را محکم می‌بندد و آماده می‌شود.

برداشت: حفاظت و نگهبانی از چیزی ادامه دارد، حتی اگر با مشکلات و سختی‌ها همراه باشد.

برداشت: او همواره در آن در حضور دارد و آرامش را از دست داده است، زیرا کفر اختیار دیگری را پذیرفته است.

برداشت: اگر سگی غریبه به روز و شب سر برسد، دیگر سگان با احترام و ادب به او برخورد می‌کنند.

برداشت: به آن مکان برو که آغاز راه است، چرا که ارزش آن نعمت در گرو دلی است که به آنجا تعلق دارد.

برداشت: او را می‌زند و می‌گوید: «برو و در جای خودت بمان، حق آن نعمت را بیشتر از این نادیده نگیر.»

برداشت: از عمق دل و از افرادی که دلشان زنده است، چندین بار آب حیات را نوشیدی و چشمانت باز شد.

برداشت: شما از بهترین و عمیق‌ترین احساسات و حالاتی که از دل و جان اهل دل می‌جوشد، به مقدار فراوان بهره‌مند شدید.

برداشت: تو بار دیگر این در را به خاطر حرص و طمع رها کردی و مرتب دور هر دکان می‌چرخی به خاطر حرص و ولع خود.

برداشت: در برابر در آن کسانی که با خوش‌گذرانیا ن دارند، تو به دنبال غذاهای لذیذ می‌روی، حتی اگر برای مرده‌ای باشد.

برداشت: اگر در اینجا به خوشی و آسایش توجه کنیم، روح و جان ما نیز تقویت می‌شود و کارهایی که در نظر داریم، به خوبی پیش می‌رود.