بخش ۱۱۵ - حیران شدن حاجیان در کرامات آن زاهد کی در بادیه تنهاش یافتند

برداشت: در بیابانی، زاهدی زندگی می‌کرد که به شدت در عبادت و بندگی خدا غرق شده بود، مانند کسانی که تمام زندگی‌شان را به عبادت اختصاص داده‌اند.

برداشت: زائران از سرزمین‌های دور به آن مکان رسیدند و چشمشان بر زاهد خشک و بی‌روح افتاد.

برداشت: زاهد در خشکی و سختی قرار دارد، اما او درمانی از گرما و سموم بیابان دارد.

برداشت: حاجیان از یکتایی و یکپارچگی او شگفت‌زده شدند و آن آرامش را در میان مشکلات و سختی‌ها دیدند.

برداشت: در حالی که در نماز ایستاده است، بر روی سنگریزه‌هایی قرار دارد که در اثر گرما آب از آن‌ها به جوش می‌آید.

برداشت: تو می‌گویی که من در خوشی و شادابی هستم، مانند کسی که بر اسبی زیبا و دل‌انگیز سوار شده است.

برداشت: یا بر روی پارچه‌های مجلل و نرم قدم می‌گذارد، یا قدرت او همچون نسیم ملایم صباست.

برداشت: پس آن گروه باقی ماندند با این خواهش و در نتیجه درویش از نماز بی‌نیاز شد.

برداشت: وقتی که فقیر از حالت غرق شدن در افکار بیرون می‌آید، از جمعیتی که افراد روشنگر و با‌احساس هستند، دوباره جان تازه‌ای می‌گیرد.

برداشت: او دید که آب از دستش می‌چکد و لباسش به خاطر وضو گرفتن، خیس شده است.

برداشت: پس از او پرسیدند که آب تو از کجا می‌آید؛ او دستش را برداشت و نشان داد که از سمت آسمان می‌آید.

برداشت: هر زمان که بخواهی، به هدف می‌رسی، بدون نیاز به مشکل و تلاش زیاد.

برداشت: ای پادشاه دین، مسئله ما را برطرف کن تا حال تو به ما به یقین خوشی را هدیه دهد.

برداشت: سری از رازهای خود را به ما نشان بده تا بتوانیم از بین موانع و مشکلات عبور کنیم.

برداشت: چشمش را به آسمان گشود تا دعاهای حاجیان را برآورده کند.

برداشت: خداوند برای روزی‌طلبی، برکت را از آسمان نازل کرده است و تو به کمک از بالا، درب‌های روزی را برای من گشوده‌ای.

برداشت: ای کسی که در عالم ماوراء و خارج از مکان، جایگاه تو را مشخص کرده‌ای، روزی شما را در آسمان به وضوح نمایان کرده‌ای.

برداشت: در این صحبت‌های معنوی و دعا، ناگهان ابری دلپذیر و خوشنما ظاهر شد، مانند فیل که به آب کشیده می‌شود.

برداشت: مانند آب که از مشکی می‌ریزد، به آرامی و کاهش در کناره‌ها پخش شد و در غارها منزل گزید.

برداشت: ابر مانند مشک اشک می‌بارید و حجاج که به کعبه رفته بودند، هرکدام مشک‌هایشان را باز کرده بودند.

برداشت: گروهی از مردم به کارهای شگفت‌انگیز و عجیب می‌پرداختند که باعث می‌شد از میان محدودیت‌ها و بندهایی که برای خود ساخته بودند، رها شوند.

برداشت: جمعی دیگر به شکلی عجیبی مطمئن هستند که برکت و افزایش در زندگی‌شان وجود دارد، در حالی که خداوند به راه درست آگاه‌تر است.

برداشت: مردم دیگری که نمی‌پذیرند و به طرز تلخ و ناپسند با موضوعات مختلف برخورد می‌کنند، ناقص و درجا مانده‌اند.