بخش ۱۱۰ - جستن آن درخت کی هر که میوهٔ آن درخت خورد نمیرد

برداشت: یک دانا داستانی را نقل می‌کند درباره درختی که در هندوستان وجود دارد.

برداشت: هر کسی که از ثمرهٔ تلاش و دستاوردهای دیگران بهره‌مند شود، هرگز به سن و سال نمی‌رسد و نمی‌میرد، چون او از نیروی زندگی دیگران استفاده کرده است.

برداشت: یک پادشاه درباره یک شخص راستگویی که به درخت و میوه‌اش توجهی خاص دارد، شنید و تحت تأثیر قرار گرفت.

برداشت: پیامی آگاه و فرز از دیوان ادب به سوی هندوستان فرستاده شد و نشان‌دهنده جست‌وجوی طلب است.

برداشت: سال‌ها آن پیام‌رسان در اطراف هند می‌چرخید تا چیزی پیدا کند و جستجو کند.

برداشت: شهر به خاطر این خواسته تغییر کرد و نه جزیره‌ای باقی ماند و نه کوه و نه دشت.

برداشت: هر کسی را که پرسیدند، او را به مسخره گرفتند. چه کسی غیر از مجنون می‌تواند چیزی را جستجو کند؟

برداشت: بسیاری از مردم به او شوخی کردند و گفتند: ای کسی که به موفقیت رسیده‌ای!

برداشت: هرگز نمی‌توان به سادگی از کنار جستجو و تلاش عاقلانه و صادقانه تو گذشت، چرا که چنین جستجویی هیچ‌گاه بی‌نتیجه و بی‌حاصل نیست.

برداشت: این بیت به این معنی است که در یک موضوع خاص، رعایت کردن قواعد یا نکات خاصی وجود دارد که به وضوح قابل مشاهده است و نیاز به توجه بیشتری دارد. این نکات ممکن است در ظاهر ساده به نظر برسند، اما در واقع بسیار پیچیده‌تر از آنچه که به نظر می‌رسد هستند و نیاز به دقت و تمرکز بیشتری دارند.

برداشت: آن‌ها به طعنه او را ستایش می‌کردند و می‌گفتند: تو بزرگ‌مردی در سرزمینی بسیار خطرناک و عظیم.

برداشت: در یک جنگل، درختی بسیار بلند و پهن وجود دارد که شاخه‌های آن به سمت آسمان کشیده شده‌اند.

برداشت: پیام‌آور شهر در حال جستجوی کمر(پیشرفت) بود و از هر کس خبری متفاوت و جدید می‌شنید.

برداشت: مدت‌ها در آن دیار گردش کرد و پادشاه ثروت‌هایش را به او می‌فرستاد.

برداشت: در غربت، وقتی بسیار دیدم، در نهایت از جستجو خسته شدم و ناتوان شدم.

برداشت: از هدف هیچ نشانه‌ای پیدا نشد و هیچ اطلاعاتی درباره‌ی آن غرض به دست نیامد.

برداشت: رشته امید او پاره شد و در نهایت، تلاش‌هایش بی نتیجه ماند.

برداشت: او تصمیم گرفت به سوی شاه برگردد و در این حین اشک‌ها از چشمانش می‌ریخت و راه را گم کرده بود.