بخش ۹۲ - قصهٔ اعرابی و ریگ در جوال کردن و ملامت کردن آن فیلسوف او را

برداشت: یک بیابانی بار کرده است، دو کیسه سنگین مملو از دانه را روی شترش گذاشته است.

برداشت: Ãshoory:او بروی هر دو لنگه بار نشسته بود که یک شخص سخنور و دانا از او پرسش کرد

برداشت: فردی از وطنش سوال کرد و پاسخ داد. در این پرسش، درهای زیادی به رویش باز شد.

برداشت: پس از آن از او پرسید که این دو کیسه چه چیزی را پر کرده‌اند، بگو که حال و وضع آن چیست.

برداشت: در یک ظرف، مقداری گندم وجود دارد که در ظرف دیگری تنها کمی ریگ است. این نشان‌دهنده تفاوت قابل توجهی است: در یکی غذا و قوت زندگی مردم است و در دیگری چیزی بی‌ارزش و بی‌فائده است.

برداشت: گفتی چرا بار را به تنهایی حمل می‌کنی؟ رمال پاسخ داد: تا زمانی که با دیگران نباشم، آن کیف به تنهایی نمی‌ماند.

برداشت: نیمه‌ای از گندم را در آن کیسه بریز و بعد از آن به دنبال دانش و فرهنگ برو.

برداشت: برای اینکه بار و زحمت کم شود و شتر راحت‌تر راه برود، ای حکیم اهل و حر، رقص و شادمانی سر ده!

برداشت: تفکر عمیق و دیدگاه خوب تو، این‌گونه به وضوح و بی‌پرده در معرض نمایش آمده است.

برداشت: خداوند مهربانی بر حکیم کرد و تصمیم گرفت که او را بر شتری نیکوروش بنشاند.

برداشت: او به حکیم خوش‌زبان گفت که کمی از زندگی و وضعیت خود را برای او توضیح دهد.

برداشت: شما به گونه‌ای از عقل و کمال برخوردارید که می‌توانید وزیر یا پادشاه باشید، پس حقیقت را به روشنی بگویید.

برداشت: او گفت که هر دوی ما از مردم عادی هستیم، به حالم و به ظاهرم دقت کن.

برداشت: شخصی از دیگری پرسید که چند تا شتر و چند تا گاو دارد. او پاسخ داد که نه شتر دارد و نه گاو، بلکه ماجرا چیز دیگری است.

برداشت: در اینجا شخصی از دیگری می‌پرسد که چه چیزی برای فروش در دکان دارد، اما پاسخ می‌دهد که ما نه دکانی داریم و نه جایی برای فروش. یعنی به نوعی می‌گوید ما در شرایطی نیستیم که بتوانیم چیزی بفروشیم یا مکانی برای این کار داشته باشیم.

برداشت: گفت بعد از اینکه به بررسی پرداختم، بپرسم که چند تا نقد وجود دارد، چون تو تنها هستی و به محبوبی شبیه هستی.

برداشت: طلای واقعی در دستان توست و فهم و دانش به خودی خود ارزشمند است.

برداشت: گفت: به جان خودم، هیچ دلیل و نشانه‌ای در تمام سرزمینم وجود ندارد که به شکل‌های مختلف قدرت شب را نشان دهد.

برداشت: با پای برهنه و بدنی عاری از لباس می‌دوم، هر کسی که به من نان بدهد، به طرف او می‌روم.

برداشت: از این حکمت و دانش و هنر، برای من جز خیال و پریشانی نتیجه‌ای نداشته است.

برداشت: عرب به او گفت که دور شو تا شومی تو بر من نبارد و آسیب نرسانی.

برداشت: حکمت تو دور و مشکل است، اما وقتی با من سخن می‌گویی، روشن و واضح می‌شود برای مردم زمانه.

برداشت: اگر تو به سمت پایین بروی، من به سمت بالا می‌دوم و اگر تو از من عبور کنی، من عقب می‌نشینم.

برداشت: بهتر است که یک جوی از گندم و مقداری از ریگ داشته باشیم، تا گرفتار فریب و نیرنگ مردان فریبکار نشویم.

برداشت: من احمق هستم و بنابراین خوشا به حال احمق‌ بودن، چرا که قلبم با زیبایی‌ها و روح من با پرهیزکاری گره خورده است.

برداشت: اگر می‌خواهی سختی‌های زندگی‌ات کمتر شود، تلاش کن که از دانش و حکمت خود بکاهید.

برداشت: حکمتی -که تو داری-  که از میل و فکر و‌ خیال خودت سرچشمه میگیرد.

برداشت: افزایش درک و فهم از دنیای مادّی باعث می‌شود که انسان دچار گمان و تردید شود، ولی درک و فهم دینی به اوج و مرتبه‌ای بالاتر از این دنیا می‌رسد.

برداشت: زبان‌آوران باهوش در این زمان، بر دانش و تجربیات گذشته خود افزوده‌اند.

برداشت: دوران آموزش به حیله‌گران سختی‌هایی را به همراه داشته و آن‌ها باExperiences دردناک، فنون و ترفندهای مختلف را یاد گرفته‌اند.

برداشت: صبور بودن، فداکاری کردن و بخشنده بودن از ویژگی‌های مهمی است که می‌تواند برکات و نتایج مثبتی را در زندگی انسان به ارمغان آورد.

برداشت: اندیشه باید به گونه‌ای باشد که راهی برای پیشرفت و رسیدن به اهداف باز کند و این راه ممکن است با ظهور یک شخص تاثیرگذار یا یک فرصت مناسب هموار شود.

برداشت: سلطان کسی است که در برابر پادشاهی دیگر قرار گیرد و به خزانه‌ها و نیروهای نظامی او تکیه نکند.

برداشت: به منظور حفظ و پایندگی مقام سلطنت او، که همواره مانند عزت و اعتبار دین احمدی باشد.