بخش ۹۱ - قصهٔ تیراندازی و ترسیدن او از سواری کی در بیشه می‌رفت

برداشت: یک سوار با سلاحی ترسناک در دل جنگل بر روی اسبی نجیب و با وقار می‌گذشت.

برداشت: یک تیرانداز با فرمان او تیر پرتاب کرد و پس از دیدن او، از ترس، کمان را به سمت خود کشید.

برداشت: سوار تیرزنی به من خبر داد که من ضعیف هستم، هرچند که او جسد مرا به زمین انداخت.

برداشت: بدون اینکه به ظاهر و حالت من توجه کنی، بدان که در زمان جنگ، من از یک پیرزن هم کم‌رمق‌تر نیستم.

برداشت: اگر تو به خوبی صحبت کرده‌ای، برو؛ وگرنه از ترس خودم، به تو آسیب می‌رساندم.

برداشت: بسیاری هستند که با ضربه‌ ای تند و برنده کشته شدند، بدون آنکه مردی در آنجا باشد تا از آن دفاع کند.

برداشت: اگر تو زره و تجهیزات خود را بپوشی و در راه رستگاری حرکت کنی، جانت از بدن جدا خواهد شد چون در این راه مردانه عمل نکرده‌ای.

برداشت: ای پسر، جان خود را فدای عشق کن و همچون سپری در برابر مشکلات قرار بگیر. هر کس که بی‌پروا و اهل بی‌خود بودن باشد، از این سلطنت و محبت سر بلند خواهد کرد.

برداشت: سلاح تو نیرنگ و فریب است، که هم از وجود تو به وجود آمده و هم به جان تو آسیب زده است.

برداشت: اگر از این تدبیر هیچ سودی برای تو نداشته است، دیگر آن تدبیر را رها کن تا خوشبختی به سراغت بیاید.

برداشت: اگر لحظه‌ای از هنر و فن خود دست بکشی و به آن بی‌توجه باشی، از خداوند رحمت و مرحمت را درخواست نکن.

برداشت: اگر این دانش‌ها برای تو خوشایند نیست، از آن‌ها بگذر و به چیزهای بهتر توجه کن.

برداشت: مانند فرشتگان بگو که ای خدای ما، چیزی نمی‌دانیم جز آنچه که به ما آموخته‌ای.