بخش ۸۷ - بیان حال خودپرستان و ناشکران در نعمت وجود انبیا و اولیا علیهم السلام

برداشت: هر کسی که درباره‌ی آنها سخن بگوید و به عیب‌ها و گناهانشان اشاره کند، دلی سنگی و جانی تاریک دارد.

برداشت: از آسانی و سادگی دستورات او و آرامش از نگرانی‌های فردا.

برداشت: این دنیا با همه هوس‌ها و عشق‌هایش، مثل زنی است که نفس انسان را به کلامی خفیف و ضعیف وامی‌دارد.

برداشت: این عبارت به این معناست که فرد از شنیدن نصیحت‌های درست و مفید دیگران فرار می‌کند و همچنین از ملاقات و همراهی با انسان‌های خوب و صالح دوری می‌گزینید. این رفتار نشان‌دهنده‌ی نارضایتی یا بی‌علاقگی به اصلاح و بهبود خود است.

برداشت: دل و اهل دل را باید از دنیای فریبکاران و ظاهرگرایان جدا کرد.

برداشت: خیره شدن به چشم‌های دیگران و حسرت داشتن به آن‌ها، به معنای این است که فرد حسود، در پس محبت خود، کینه و عداوتی پنهان دارد.

برداشت: اگر چیزی که تو داری مورد قبول قرار بگیرد، نشان‌دهنده ارزش آن است وگرنه به نظر می‌رسد که فریب و حیله‌ای در کار است.

برداشت: اگر در جمعی خود را مطرح کنی، به نظر می‌رسد که جویای سود هستی، اما اگر از خود بزرگبینی نشان دهی، به نظر می‌رسد که به خودپسندی علاقه‌مند هستی.

برداشت: شما به طریقی بهانه‌گیری می‌کنید که به خاطر مشکلات مالی، نمی‌توانید به نیازهای خانواده‌تان رسیدگی کنید.

برداشت: من نه نگران آسایش خود هستم و نه به اصول دین اهمیت می‌دهم.

برداشت: ای فلانی، ما را به یاد عشق و محبتت بسپار تا در پایان کارمان، ازجمله دوستان و اولیای خدا شناخته شویم.

برداشت: این سخن به بیان احساساتی از درد و رنج می‌پردازد، گویی گوینده در حال نقل قول از کسی خواب‌آلود و بی‌خبر است که به طور تصادفی سخنانی بی‌معنی می‌گوید و دوباره به خواب می‌رود.

برداشت: هیچ راهی جز تأمین معیشت خانواده وجود ندارد، باید با تمام وجود تلاش کنم تا درآمد حلال کسب کنم.

برداشت: جز خون تو چیزی از اهل گمراهی حلال نمی‌بینم.

برداشت: این جمله به این معناست که تنها راه نجات و کمک از طرف خداوند است و این قدرتی که انسان به آن نیاز دارد، تنها از خدا ناشی می‌شود، نه از دین یا طاغوت. به عبارت دیگر، انسان نمی‌تواند به قدرت‌های غیرالهی تکیه کند و تنها باید به خدا اعتماد کند.

برداشت: ای کسی که صبر و تحملی در این دنیای پست و بی‌ارزش نداری، چگونه می‌توانی از نعمت‌های خداوند بهره‌مند شوی؟

برداشت: ای کسی که تحمل تو از لذت‌ها و زیبایی‌ها کم است، پس چگونه می‌توانی از خداوند بخشنده صبر داشته باشی؟

برداشت: ای کسی که در برابر چیزهای پاک و ناپاک صبوری نداری، چگونه می‌توانی در برابر کینه‌ای که خلق شده است، صبر کنی؟

برداشت: کجاست خلیل که از غار بیرون آمد و گفت: این است پروردگار، این است خداوند؟

برداشت: من در هیچ کجای دنیا نگاه نخواهم کرد، تا زمانی که ندانم این دو جمع چه کسانی هستند.

برداشت: اگر نتوانم صفات خدا را تماشا کنم، حتی اگر نان هم بخورم، در گلوی من خواهد ماند.

برداشت: وقتی لقمه‌ای می‌خوریم که در آن دیدار او نیست، مانند این است که بدون تماشای گل و باغ او، چیزی را مصرف کرده‌ایم.

برداشت: جز بر امید خدا نمی‌توان از این آب و غذا استفاده کرد، چرا که هیچ موجودی جز گاو و خر نمی‌تواند حتی برای یک لحظه از آن بهره‌مند شود.

برداشت: باید گفت که برخی انسان‌ها مانند چهارپایان بی‌خبر و نادان هستند. هر چند که ظاهر آن‌ها ممکن است فریبنده و مکار به نظر برسد، اما در واقع از آنها کمتر عقل و درک دارند.

برداشت: دنیا به نوعی فریبنده است و گاهی اوقات انسان در دام آن گرفتار می‌شود، به طوری که در نهایت زمان و فرصت‌هایش به زودی سپری می‌شود.

برداشت: عقل او کم‌طاقت و ناتوان شده و عمرش هم به پایان نزدیک می‌شود، و در واقع هیچ چیزی از خود ندارد، مانند حرف "الف" که هیچ معنا و محتوایی ندارد.

برداشت: آنچه در ذهن من است، همان چیزی است که از دستان آن نفس (روح یا جوهر) برمی‌خیزد.

برداشت: آنچه که گفته می‌شود خداوند بخشنده و مهربان است، در واقع چیزی جز فریب نفس پست نیست.

برداشت: اگر کسی به خاطر مشکلات و غم ها از زندگی ناامید شده و به نان و معیشت خود نرسیده است، باید بداند که خداوند همیشه بخشنده و رحیم است. پس چرا باید از ترس و ناامیدی رنج ببرد؟