بخش ۷۶ - فوت شدن دزد به آواز دادن آن شخص صاحب‌خانه را که نزدیک آمده بود که دزد را دریابد و بگیرد

برداشت: این به این معناست که شخصی دزدی را مشاهده کرده و در حالتی که دزد در حال فرار است، به دنبالش می‌دود.

برداشت: او به مدت چند میدان دوید تا اینکه در نهایت آن مشکل را در درون خود حل کرد.

برداشت: در آن زمان که خطری به او نزدیک شد، به شدت تلاش می‌کند تا خود را نجات دهد.

برداشت: دزد دیگری فریاد زد که بیا تا ببینی این نشانه‌های بدی را.

برداشت: زود بیا و برگرد ای مرد کار، تا ببینی که اوضاع اینجا چقدر خراب و نگران‌کننده است.

برداشت: گفت اگر آن طرف دزدی باشد، اگر زود بازنگردم، این موضوع برای من مشکل‌ساز خواهد شد.

برداشت: کسی که به خانواده و فرزندان من دست دراز می‌کند و به آنها آسیب می‌زند، چه سودی می‌تواند برای من داشته باشد؟

برداشت: اگر بخواهم به زبان ساده بگویم، در این بیت اشاره می‌شود که اگر من از روی لطف و محبت مسلمان خوانده‌شوم، نمی‌خواهم به زودی از این مسیر خارج شوم. به نوعی تأکید بر این است که وفاداری به این مسیر برایم مهم است.

برداشت: او با امید به‌دست آوردن لطف آن نیکوکار، دزد را رها کرد و دوباره به مسیر خود بازگشت.

برداشت: دوست عزیز، حال تو چطور است که این همه ناراحتی و فریاد از کجا نشأت می‌گیرد؟

برداشت: این بیت به این معناست که یکی از دزدان در حال فرار است و نشانه‌ای از او در این سمت دیده می‌شود. این نشان‌دهنده جایی است که او به سمت آن رفت و ممکن است به زن و فرزندان خود نیز مرتبط باشد.

برداشت: پیش از آنکه دزد را تعقیب کنی، باید به آثار و نشانه‌هایی که از او باقی مانده توجه کنی.

برداشت: در اینجا شخصی به دیگری می‌گوید که اقرار کند او چه می‌گوید، زیرا او از حقیقت موضوع آگاه است و قبلاً آن را درک کرده است. به نوعی، فرد با اعتماد به نفس به دیگری یادآوری می‌کند که او بیشتر از آنچه فکر می‌کند، می‌داند.

برداشت: من فریاد تو را شنیدم و دزد را دور کردم، اما تو را که در لباس احمقانه‌ای بودی، انسان تصور کردم.

برداشت: این چه بی‌معنایی و بی‌اهمیتی است که می‌گویی، من حقیقت را یافته‌ام، چه نشانه‌ای از آن وجود دارد؟

برداشت: من به تو نشانی از حقیقت می‌دهم که خودم به آن آگاه هستم و این نشانه نشان‌دهنده‌ی واقعیات است.

برداشت: گفتی که شجاع و باهوش هستی یا اینکه خودت نادانی، بلکه در واقع دزدی و از این وضعیت آگاه هستی.

برداشت: من دشمن خود را می‌کشیدم و تو او را از من نجات دادی، حالا نشان این کارت باقی‌مانده است.

برداشت: تو راهنما و هدایت‌کننده‌ای هستی و من از موقعیت‌ها و محدودیت‌های دنیایی فراتر رفته‌ام تا به وصل و معنای آیات و نشانه‌های روشن برسم.

برداشت: مردی که به خاطر ویژگی‌هایش از خود بی‌خبر است، در واقع به صفاتی توجه دارد که او را از شناخت واقعی خویش دور کرده است.

برداشت: واصلان بر اساس ذات حق غرق شده‌اند، پس فرزندم، چگونه می‌توانند در ویژگی‌های او توجه کنند؟

برداشت: وقتی در ژرفای چاه قرار داری، چطور می‌توانی انتظار داشته باشی که تصویر تو به رنگ آب درآید؟

برداشت: اگر به رنگ آب بازگردی از عمیق ترین جای دریا، به دوستی و عشق ما پیوندی برقرار کرده‌ای که تو به شعر معنا بخشیده‌ای.

برداشت: عمل به دستورات عمومی، موجب گناه خاصان می‌شود و ارتباط با عموم، مانع ورود به دایره خاصانی است که از دیگران متمایزند.

برداشت: وزیر برای خود در دوران حیاتش از مشکلات و دشواری‌ها رنج می‌برد، چرا که شه و حکومتش بر او سختگیری می‌کند و در عین حال، دشمنانش نیز بر او افزوده می‌شوند. در این میان، محبت و پشتیبانی از او وجود ندارد و تنها تنهایی و ناامیدی با اوست.

برداشت: این وزیر بی‌دلیل خطایی نکرده است و تغییر او لازم و ضروری بوده است.

برداشت: محتسب از ابتدا بر او بد کرده است و به همین دلیل سعادت و روزی‌اش از همان آغاز دستخوش مشکلات بوده است.

برداشت: اما کسی که نخست وزیر پادشاه است، به دست بازپرس گرفتار شده و این باعث انجام کارهای زشت می‌شود.

برداشت: وقتی که پادشاه تو را از درگاه خود می‌خواند، دوباره تو را به همان درگاه باز می‌گرداند.

برداشت: تو خوب می‌دانی که گناهی کرده‌ای و برای توجیه آن، از ناآگاهی خود بهره می‌بری.

برداشت: من را روزی و مقدراتم به دست توست، پس چرا دیروز آن سعادت در دست تو بود؟

برداشت: تو از جهل خود پیوند را گسستی و به همین دلیل، سرنوشت و قسمت خود را افزایش داده‌ای، زیرا تو از زمره‌ی مردان دانا هستی.