بخش ۷۵ - تتمهٔ اقرار ابلیس به معاویه مکر خود را

برداشت: عزازیل به او گفت: ای سرور رادمرد، باید در وسط کار خود نیرنگی به کار ببندی.

برداشت: اگر نمازی که می‌خواندی قضا می‌شد، آن وقت به خاطر غم و اندوهت ناله و زاری می‌کردی.

برداشت: همه‌ی آن اندوه و ناله و نیاز تو، بی‌توجهی به صدها ذکر و نماز را نشان می‌دهد.

برداشت: ابلیس می گوید من تو را بیدار کردم که نماز بخوانی و به خاطر از دست دادن نماز آه نکشی چون آه خالصانه تو حجاب های بین تو و خدا را می سوزاند

برداشت: ابلیس می گوید من نمی خواهم تو به آن آه خالصانه که از نماز بالاتر است برسی که راهی به سوی خدا پیدا کنی

برداشت: من به خاطر حسادت، اینگونه رفتار می‌کنم. دشمن من هستم و کارم پر از نیرنگ و کینه است.

برداشت: او گفت: حالا درست صحبت کردی و صادقانه سخن گفتی، از تو این کلمات برمی‌آید و تو شایسته این گفته‌ها هستی.

برداشت: معاویه به ابلیس می گوید تو مثل عنکبوت هستی که شکار تو مگس است فکر نکن که من مثل مگس در دام تو می افتم پس بیهوده زحمت نکش

برداشت: باز من که به چنگ آوردنم، مانند عنکبوتی است که عجله دارد تا به دور ما بچرخد.

برداشت: هر زمان که می‌خواهی مگسی را بگیری، تا جایی که می‌توانی این کار را انجام بده. سپس به آن کسی که دوغ می‌زند، بگو که مگس‌ها را صدا کند.

برداشت: اگر به سمت عسل هم بروی، باز هم ممکن است که دروغ و بی‌اساسی وجود داشته باشد.

برداشت: تو مرا از خواب بیدار کردی، در حالی که تو چون کشتی در دل آن گرداب به جلو می‌رفتی.

برداشت: تو همیشه به من می‌گفتی که کارهای نیک را انجام دهم، اما در واقع می‌خواستیش که از بهتر کردن خودم دور بمانم.