بخش ۶۹ - باز تقریر ابلیس تلبیس خود را

برداشت: هر کسی که بدگمان باشد، هرگز سخن راست را نمی‌شنود، حتی اگر به وضوح و با شواهد متعدد بیان شود.

برداشت: هر کسی که به خیال‌پردازی مشغول شود، زمانی که دلیل و منطقی برای افکارش پیدا کند، خیال او متوجه و قوی‌تر می‌شود.

برداشت: وقتی کلام وارد او می‌شود، باعث می‌شود که علت‌ها شکل بگیرند، مانند اینکه شمشیر یک دزد به ابزار تبدیل می‌شود.

برداشت: جواب او تنها سکوت و آرامش است، چرا که صحبت کردن با فرد نادان نوعی دیوانگی است.

برداشت: ای سلیم، چرا از من شکایت می‌کنی؟ باید از شر آن نفس پست و زشت که بر تو مسلط است، ناله کنی.

برداشت: اگر تو از حلوا بخوری، دردسرها و مشکلاتی برایت ایجاد می‌شود که آرامش و حال خوب تو به هم می‌ریزد.

برداشت: اگر کسی بی‌گناه را تقبیح کند و در حقیقت شیطان را مورد نفرین قرار دهد، این کار زمانی صحیح است که خود را نیز در آن تلبیس و فریب نبیند.

برداشت: این ابیاتی اشاره به این دارد که تو به خاطر خوشی‌ها و چشیدن لذات دنیوی، به سمت چیزهای ناپسند و فریبنده می‌روی. مثل روباه که به دنباله دنبه می‌رود و غافل از خطراتی است که در این مسیر وجود دارد. این نشان می‌دهد که تو باید مراقب باشی و درک صحیحی از انگیزه‌ها و اهداف خود داشته باشی.

برداشت: وقتی که در میان سبزه و علف‌ها دنبه‌ها را می‌بینی، نمی‌دانی که دلیل آن چیست و چرا اینجا هستند.

برداشت: از آنچه نمی‌دانی، تو را دور از دانش می‌کند، میل به زیبایی ظاهری چشم و عقل تو را ناتوان می‌سازد.

برداشت: عشق به چیزها تو را کور و کر می‌کند، مانند جزیره‌ای که در آن خودت را به دلیل اختلافات غرق می‌کنی.

برداشت: تو گناه من را به گردن نگذار، مرا به شکل نادرست تفسیر نکن. من از بدی متنفرم و از حسادت و کینه دوری می‌کنم.

برداشت: من کار بدی انجام دادم و هنوز هم از آن پشیمانم. در انتظارم که روز واقعه، خشمم فرو نشیند.

برداشت: من به خاطر اعمال خود در میان مردم متهم شده‌ام و هر مرد و زنی به من انگ می‌زند.

برداشت: گرگ بیچاره، هرچند گرسنه است، به ناحق متهم می‌شود که او زیاده‌خواه و مغرور است.

برداشت: (گرگ) نمی‌تواند از گرسنگی و ضعف راه برود مردم گویند که از سوءهاضمه‌ی پرخوری است. (تُخَمه یعنی ثقل غذا و سوءهاضمه، لوت زفت یعنی غذای زیاد)