بخش ۵۶ - به حیلت در سخن آوردن سایل آن بزرگ را کی خود را دیوانه ساخته بود

برداشت: یکی از آنها می‌گفت که می‌خواهم عاقل و دانایی پیدا کنم تا در مواقع سختی و مشکل با او مشورت کنم.

برداشت: یکی به دیگری گفت که در شهر ما هیچ عاقلی جز آن دیوانه‌ای که وانمود می‌کند عاقل است، وجود ندارد.

برداشت: در اینجا به تصویر کشیده شده که فردی سوار بر اسب است و در حال گذراندن زمان با کودکان در حال بازی در یک فضای شاداب و زنده است. این تصویر نشان‌دهنده زندگی روزمره و ارتباط انسان با کودکان و محیط اطرافش است.

برداشت: شخصیت او مانند آتش سوزان است و به اندازه آسمان با ارزش و با اهمیت است.

برداشت: آن فرد، مانند فرشتگان (کروبیان) روحش به مرحله‌ای بالا رسیده و در این جنون، رازهایی نهفته است.

برداشت: اما هر دیوانه‌ای را نمی‌توان به حساب آورد، مانند گوساله‌ای که سامری ساخت.

برداشت: وقتی ولی‌ای به طور آشکار با تو صحبت کرد، هزاران راز و واقعیت پنهان را آشکار می‌سازد.

برداشت: تو آنقدر آگاهی و دانش نداری که تفاوت میان چیزهای خوب و بد را متوجه شوی، و نتوانستی بفهمی که چرا چیزهای بی‌ارزش باید با چیزهای باارزش مقایسه شوند.

برداشت: انسان دیوانه‌ای که خود را به مانند پرده‌ای پوشانده، چگونه می‌توانی او را بشناسی ای نابینا؟

برداشت: اگر دوباره به تو بدهند آن چشم یقین، هر جا که بروی زیر هر سنگی یک فرمانده می‌بینی.

برداشت: در برابر چشمی که همه چیز را می‌بیند و هدایت‌کننده است، هر سجاده و فرشی به نوعی نماینده و نشانه‌ای از روشنی و حقیقت است.

برداشت: هر کسی که لیاقت آن را داشته باشد، می‌تواند به مقام و منزلتی برسد و مشهور شود.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند او را از روی عقل و هوش بشناسد، چون او خود باعث شده که به نظر بیاید دیوانه است.

برداشت: وقتی که دزدی چشمان بینا را از کسی بی‌بهره کند، او هیچ بهره‌ای از دزد ندارد و تنها در عبور او را می‌بیند.

برداشت: کور هیچ‌گاه نخواهد دانست که دزد او کیست، حتی اگر خود دزد همیشه بر او حمله کند.

برداشت: زمانی که سگی کور، صاحب و صاحب‌ژنده‌اش را نمی‌شناسد، چطور می‌تواند سگی درنده را شناسایی کند؟