بخش ۵۳ - حکایت

برداشت: روزی، شخصی تازه‌ساخته به خانه‌اش آمد و دید که مریدی از استاد پیر خود به خانه‌اش آمده است.

برداشت: شیخ به نوآموز خود گفت که باید او را آزمایش کند تا کیفیت اندیشه‌های نیکویش را بررسی کند.

برداشت: رفیق، چرا این روزنه را باز کردی؟ گفت که تا نور از این راه وارد شود.

برداشت: او گفت: این فرع و موضوع جزئی است و برای رسیدن به معرفت و درک واقعی، باید از این مسیر بگذری تا صدای نماز را بشنوی.

برداشت: بایزید در سفر تلاش زیادی کرد تا شخصی مانند خضر را که در زمان مناسب به کمک او بیاید، پیدا کند.

برداشت: نظری به پیرمردی انداختم که قدش مانند هلال بود. در او شکوه و سخنانی از بزرگان را مشاهده کردم.

برداشت: دیده‌ای که نمی‌تواند ببیند و دلی که مانند خورشید درخشان است، همچون فیل‌هایی که در خوابند، در سرزمین هند.

برداشت: کسی که با چشم بسته خواب است، در خواب خود شادی‌ها و لذت‌های زیادی را می‌بیند، اما وقتی چشمش را باز می‌کند، هیچ‌یک از آن زیبایی‌ها را نمی‌تواند ببیند؛ چه شگفت‌انگیز است!

برداشت: بسیار جالب است که در خواب، دل به روشنی و وضوح می‌رسد و در عین حال، خواب به مانند روزن یا دریچه‌ای می‌شود که به دنیای دیگری راه پیدا می‌کند.

برداشت: آن شخص بیدار است و خواب‌های خوشی می‌بیند، او کسی است که به حقیقت و معرفت دست یافته و وجودش برای دیگران جذابیت و کشش دارد.

برداشت: او در پیش او نشسته بود و حال درویش و صاحب‌عیال را می‌پرسید.

برداشت: شخصی از بایزید می‌پرسد که قصد سفر و دوری از وطن را کجا دارد و به کدام سو می‌خواهد برود.

برداشت: او گفت که قصد رفتن به کعبه دارد، اما شخصی به او گفت: «مراقب باش، چه چیزی برای این سفر با خودت آورده‌ای؟»

برداشت: من در خانه‌ام دویست سکه نقره دارم که به طور محکم و با دقت در یک گوشه قرار داده‌ام.

برداشت: گفت که دور تا دورم بچرخ و هفت بار به دور من بگرد، این کار از طواف حج هم زیباتر است.

برداشت: این متن می‌گوید که اگرچه تو به مقام بلندتری دست یافته‌ای و به سفر حج رفته‌ای، ولی در نزد من ارزشی نداری. به عبارتی، دستاوردهای معنوی تو برای من مهم نیستند.

برداشت: اگر در عمر خود کارهای نیک انجام دادی، عمر باقی را به دست آوردی و به آرامش و صفا رسیدی.

برداشت: حقی که وجودت آن را شاهد بوده، این است که دل تو مرا برای زندگی‌ات انتخاب کرده است.

برداشت: هرچند که کعبه محلی مقدس و خانه خداوند است، اما وجود من نیز همچون کعبه، خانه‌ای برای معنویت و حقیقت است.

برداشت: تا زمانی که عصبانیت و حسد در دل انسان وجود دارد، او نمی‌تواند به آرامش و سکون دست یابد. در این دنیا، فقط وجود مقدس و باطنی می‌تواند به انسان حقیقی و معنوی وارد شود.

برداشت: هنگامی که مرا می‌بینی، در واقع خدا را دیده‌ای و به گرد کعبهٔ حقیقت و صداقت می‌چرخانی.

برداشت: من در خدمتگزاری به تو، در واقع در انجام فرمان و ستایش خداوند هستم، تا این‌که فکر نکنی که حق از من جدا و بی‌خبر است.

برداشت: چشمانت را به خوبی باز کن و به من نگاه کن تا نور حقیقت را در وجود انسان ببینی.

برداشت: بایزید به خوبی آن نکات را درک کرده بود و مانند حلقه‌ای زرین در گوشش، همیشه به یاد داشت.

برداشت: بایزید به کمال و ترقی دست پیدا کرد و به اوج و نهایت خود رسید.