بخش ۴۹ - وحی کردن حق تعالی به موسی علیه السلام کی چرا به عیادت من نیامدی

برداشت: خداوند پیامدهای سختی را به موسی فرستاد و به او گفت که زیبایی و نور وجود تو همچون طلوع ماه است که از آستینت بیرون می‌آید.

برداشت: من از نور خداوند روشن شدم و در نتیجه، حالا رنج می‌کشم. تو نزد من نیامدی.

برداشت: خداوند، تو از هر آلودگی و زیان پاک هستی. این چه رازی است که این گونه بر ما آشکار شده است؟ ای پروردگار، این را برای ما روشن کن.

برداشت: او دوباره به او گفت: چرا از حال من که در رنج و درد هستم نپرسیدی، این کار نشانی از محبت و ملاحظه‌کاری است.

برداشت: پروردگارا، آیا در وجود تو کمبودی وجود دارد؟ عقل من گم شده و من به این سخن نیاز دارم که آن را روشن کنی.

برداشت: او می‌گوید: “آری، من بنده‌ای خاص هستم که در حال حاضر رنجور شده‌ام؛ ولی به یاد داشته باشید که من انسان نیکویی هستم.”

برداشت: به خاطر بیماری او، من هم مجاز به ناراحتی هستم.

برداشت: هرکسی که می‌خواهد در کنار خداوند باشد و از نزدیکی اولیای الهی بهره‌مند شود، باید مسیر درست را بپیماید.

برداشت: اگر از وجود شخصیت‌های بزرگ و اولیا دوری کنی، ممکن است به خطر بیفتی؛ زیرا چیزی که جزئی است و بدون کلیت، نمی‌تواند به زندگی تو معنا ببخشد.

برداشت: هر کسی که دیو (شر یا بدی) از جمع نیکان و بخشندگان دور کند، در نهایت تنها و بی‌کس خواهد ماند و سرنوشت او به نابودی خواهد انجامید.

برداشت: در یک زمان، بدست آوردن جمع و هر چیزی که به صورت مکرر در حال تغییر و حرکت است، شبیه به شیطنت‌های دیو است؛ بنابراین با دقت و خوب گوش کن تا این مطلب را درک کنی.