بخش ۴۱ - گفتن نابینای سایل کی دو کوری دارم

برداشت: شخصی وجود داشت که دائم می‌گفت: "نجاتم بدهید! من دو مشکل بزرگ دارم." ای مردم زمان، به وضعیت من توجه کنید.

برداشت: پس ای دوستان، مرا دوباره مورد رحمت قرار دهید، زیرا که من در میان دو نفر نادان قرار دارم.

برداشت: گفت یک بینا را می‌بینیم، اما این کور دیگر چه طور می‌تواند آن کوری را نشان دهد؟

برداشت: او گفت که صدای من زشت و ناهنجار است و به خاطر این ناهنجاری، هم صدا و هم عشق آسیب دیده است.

برداشت: صدای ناخوشایند من باعث ناراحتی دیگران می‌شود و محبت آن‌ها نسبت به من کمتر می‌شود.

برداشت: صدای زشت من هر جا که برود، باعث خشم و اندوه و کینه می‌شود.

برداشت: بر درد و رنج دو انسان ناتوان ترحم کنید و به آن‌ها کمک کنید تا این وضع سخت و ناگوار را به شرایطی بهتر تبدیل کنید.

برداشت: آواز زشت کمتر شد و به این ترتیب، از دل مردم نسبت به آن، رحمت و محبت بیشتری شکل گرفت.

برداشت: وقتی او راز را به خوبی بیان کرد، صدای دلنشینش مانند آواز دلش، زیبا و دلپذیر شد.

برداشت: صدای دل او نیز ناخوشایند بود، و آن سه کوری که در دوردست بودند، همیشگی و ابدی به نظر می‌رسیدند.

برداشت: اما وهابی‌ها که بدون دلیل به دیگران نیکی می‌کنند، شاید دستی بر سر زشت خود بکشند.

برداشت: وقتی صدایش زیبا و دلنشین شد، دل‌های سنگین و سخت مانند موم نرم و پذیرای آن شدند.

برداشت: ناله و فریاد کافر زیبا نیست و به همین دلیل، پاسخ به آن فریاد هم انجام نمی‌شود.

برداشت: بگذارید آنکه با صدای زشت و ناخوشایندش آمده، همچون سگی که از خون مردم سیراب شده، خوار و ذلیل شود.

برداشت: چون صدای خرس به خاطر رحمت خداست، صدای تو اینقدر ناگوار نیست.

برداشت: بدان که اگر با یوسف تو به دور از حقیقت سخن گفته‌ای، یا از ناحق و بی‌دلی خون بی‌گناهی را ریخته‌ای.

برداشت: توبه کن و از آنچه که خورده‌ای، خودت را پاک کن. اگر زخم کهنه‌ای داری، بر آن زخم مرهم بگذار و آن را مداوا کن.