بخش ۲۴ - حسد کردن حشم بر غلام خاص

برداشت: پادشاه به خاطر بزرگواری‌اش، یکی از نوکرانش را نسبت به سایر خدمتکاران انتخاب کرده بود.

برداشت: در این بیت به این موضوع اشاره می‌شود که اگرچه وزیران بسیاری در یک حکومت حضور دارند، اما هر یک از آنها در اجرای وظایف خود به اندازه کافی توجه نمی‌کنند و نتیجه کار آنها ممکن است ناچیز باشد. در واقع، به اهمیت و ارزش واقعی اقدامات کسانی که در مقام‌های بالا هستند، اشاره می‌کند و می‌گوید که ممکن است در نهایت آنچه مورد انتظار است، به دست نیاید.

برداشت: به خاطر خوش‌شانسی و اقبال خوب او، ایاز در زمان حکومت شه محمود قرار داشت.

برداشت: روح او در اصل و ذات خود پیش از این بدن، با روح شه پیوند داشته و نسبت دوستانه‌ای با هم دارند.

برداشت: قبل از اینکه دچار مشکلات و گرفتاری‌های جدید شوی، بهتر است از مسائل و مشکلاتی که در حال حاضر با آنها مواجهی عبور کنی و به کار و فعالیت‌های خودت توجه کنی.

برداشت: کار عارف واقعی این است که با چشم دل به حقیقت‌ها نگاه کند و نه اینکه همانند افراد نادان تنها به ظاهر چیزها توجه کند. عارفان بر عمق‌ها و ریشه‌های حقایق آگاهند و از ظواهر فراتر می‌روند.

برداشت: آنچه که در زندگی انجام داده‌اند و بر اساس آن انتظار نتیجه دارند، به طور دائمی در فکر و ذهن آنان حاضر است و روز و شب به آن مشغولند.

برداشت: چیزی که در شب نهفته است، جز آنکه فریب‌ها و نیرنگ‌ها را به وجود آورد، به دست باد نخواهد آمد.

برداشت: کیست که دلش به فریب‌های ظاهری خوش شود، زمانی که حقیقت الهی را در زندگی‌اش ببیند؟

برداشت: او جان تو را درون دام می‌گذارد، نه به خاطر تلاش توست و نه به خاطر تلاش دیگران.

برداشت: اگرچه ممکن است که صدها گیاه بروید و بریزد، اما در نهایت آن چیزی که به عنوان اثر الهی رقم خورده، روی خواهد کرد.

برداشت: کار جدیدی که در حال حاضر آغاز می‌شود، بر اساس زحمات و کارهای قبلی بنا شده است. این کار جدید موقتی و زودگذر است، اما آن کار اولیه و اساسی همواره پایدار خواهد ماند.

برداشت: تخم اول سالم و خوب است، اما تخم دوم خراب و فاسد شده است.

برداشت: خودت را برای آن دوست آماده کن و برای او تدبیر بیندیش، حتی اگر راهکارهایت هم تحت تأثیر تدبیر او باشد.

برداشت: کارهای انسانی نتیجه تلاش‌ها و زحماتی است که در ابتدا انجام شده است. همان‌طور که نتیجه‌ای که امروز می‌بینیم، بر اساس کارهایی است که در گذشته انجام داده‌ایم.

برداشت: هرچه برای او انجام دهی، مانند کسی است که در بند محبت دوستت قرار دارد.

برداشت: هرگز در کار دزد و نفس او پیچیده نشو، زیرا آنچه که به حق مربوط نیست، هیچ ارزشی ندارد.

برداشت: قبل از اینکه روز قیامت و حقیقت‌های دینی آشکار شود، دزد در برابر مالک خود در تاریکی شب رسوا خواهد شد.

برداشت: با تدبیر و cunning او، کسی که لباسش را دزدیده است، در روز قیامت بر گردنش باقی می‌ماند.

برداشت: بسیاری از خردها و اندیشه‌ها با هم جمع می‌شوند تا دامی غیر از دام او ایجاد کنند.

برداشت: اگر دام قوی‌تری بگذارند، دیگر چه امیدی است که چمنزار بر باد به قوت خود ادامه دهد؟

برداشت: اگر تو می‌پرسی فایدهٔ وجود چیست، در همان سوالت خود به نوعی فایده وجود دارد، ای stubborn.

برداشت: اگر این سوال شما سودی ندارد، پس چرا این را بشنویم که بیهوده است و نتیجه‌ای ندارد؟

برداشت: اگر پرسش تو بسیاری از سودها و فایده‌ها را به دنبال دارد، پس چرا در نهایت به نظر می‌رسد که این جهان بی‌فایده است؟

برداشت: اگر از یک سو به جهان نگاه کنیم، به نظر می‌رسد بی‌فایده است، اما از دیگر جنبه‌ها و زوایا، بسیار سودمند و پربار است.

برداشت: اگر نفعی برای من از تو وجود ندارد، برای تو که سودی دارد چون روشنایی ماه است.

برداشت: زیبایی يوسف اثرات مثبت بسیاری برای عالم دارد، حتی اگر برادران او از این زیبایی بهره‌ای نبردند و به بیهودگی ایراد گرفتند.

برداشت: این شعر به زیبایی صدای داوود اشاره دارد که بسیار دلنشین و محبوب است، اما در عین حال بر محرومین و بی‌صداها، صدای چوب و تنبیه جاری است. به عبارت دیگر، در حالی که برخی از صداها و هنرها مورد تحسین و ستایش قرار می‌گیرد، کسانی که از این نعمت‌ها محروم هستند، با درد و رنج مواجه‌اند.

برداشت: آب نیل از آب حیوان بهتر و بیشتر است، اما برای کسی که از آن محروم است یا آن را انکار می‌کند، هیچ فایده‌ای ندارد و بی‌فایده می‌ماند.

برداشت: زندگی برای مؤمن مثل شهادت است و او با شجاعت زندگی می‌کند، اما برای منافق، زندگی کردن به معنای مردن است و او هیچ استقلالی در زندگی ندارد.

برداشت: در دنیا چه نعمتی وجود دارد که هیچ گروهی از آن بی‌بهره نمانند؟

برداشت: در اینجا اشاره شده که هر موجود زنده‌ای به نوعی نیاز به قوت و تغذیه‌ای متفاوت دارد. برای مثال، گاو و خر هر کدام به نوع خاصی از خوراک و تأمین انرژی نیاز دارند. همچنین، این موضوع نشان‌دهنده‌ی تنوع نیازهای زندگی است و اینکه هر موجودی باید طبق طبیعت و شرایط خود تغذیه مناسب را دریافت کند.

برداشت: اگر بر او نیرویی غیرقابل کنترل عارض شده باشد، آنگاه نصیحت کردن او کارساز خواهد بود.

برداشت: کسی که به بیماری گل مبتلاست، حتی اگر فکر کند که آن بیماری به او قدرت می‌دهد، اما در واقع چنین نیست.

برداشت: او از قدرت اصلی خود غافل شده و بر روی ضعف و بیماری تکیه کرده است.

برداشت: نوشی که تازه و خوشمزه بود، اکنون به خاطر زهر طعمی تلخ پیدا کرده است و به همین دلیل، خواص آن بر اثر چربی‌اش تحت تأثیر قرار گرفته است.

برداشت: نیروی اصلی انسان از نور خدا ناشی می‌شود، در حالی که نیروی حیوانی او نه تنها کمکی نمی‌کند بلکه شاید مضر هم باشد.

برداشت: اما به خاطر دلیلی که وجود دارد، دل من در این وضعیت قرار گرفته است که روز و شب به خاطر این دنیا و مشکلاتش به درد می‌آید.

برداشت: تن‌وات و حالتی ناپایدار و دل بی‌قراری دارم،‌ پس به من چیزی بدهید که جانم را آرام کند.

برداشت: این غذا مخصوص افراد برجسته و دارای مقام است و خوردن آن بدون تسلط و توانایی مناسب، نادرست است.

برداشت: غذای آفتاب از نور عرش شده و این باعث شده که حسود و دیو تحت تاثیر زشتی و تاریکی فرش قرار بگیرند.

برداشت: در میان شهیدان، خداوند به آنها روزی می‌دهد و آن غذا از دهان و ظرف نمی‌آید، بلکه به طور معنوی به آنها عطا می‌شود.

برداشت: دل از محبت هر دوستی تغذیه می‌کند و از هر دانشی روشنی و صفا کسب می‌کند.

برداشت: هر چهره‌ای مانند یک کاسه است و چشم‌ها به مفهوم و درون آن حساس هستند.

برداشت: هر کس که با او رو به رو می‌شوی، از او چیزی بیاموز و از هر همراهی که داری، نکته‌ای را بیاموز و دوری کن.

برداشت: وقتی که دو ستاره به هم نزدیک می‌شوند و همراه می‌شوند، هر یک از آن‌ها حتماً تاثیر خاصی خواهد داشت.

برداشت: همانطور که از  هم‌بستگیِ مرد و زن، بشر زاییده می‌شود، از هم‌نشینیِ سنگ و آهن هم آتش شعله‌ور می‌گردد.

برداشت: از خاکی که به وسیله باران‌ها سیراب شده، میوه‌ها، سبزه‌ها و ریحان‌ها روئیده می‌شود.

برداشت: از زیبایی‌های طبیعت و سبزه‌ها، انسان احساس خوشحالی، آرامش و شادابی می‌کند.

برداشت: از قرآن، شادی و نشاطی در جان ما جوانه می‌زند و نیکی و خوبی ما را رشد می‌دهد.

برداشت: وقتی که لذت‌های ما به اوج برسد، اجسام ما نیز به حالت مناسبی برای استفاده درمی‌آیند.

برداشت: رنگ سرخ رویش به خاطر خون بود و این خون از تابش خوش رنگ خورشید ناشی می‌شد.

برداشت: بهترین رنگ‌ها، رنگ سرخ است که از خورشید نشأت می‌گیرد و به او تعلق دارد.

برداشت: هر زمینی که به سیاره زحل نزدیک شود، شوره‌زار می‌شود و دیگر جای خوبی برای کشت و زرع نخواهد داشت.

برداشت: قدرت و توان عمل از هم‌پیوستگی و توافق به دست می‌آید، مانند اتحاد دیو با کسانی که به نفاق و دوگانگی شهرت دارند.

برداشت: این مفاهیم حقیقتاً از چرخ نهم به دست آمده‌اند، بدون هیچ نوع زحمت یا تلاش برای ساختن آنها.

برداشت: انسان‌ها به طور طبیعی با ظواهر و جذابیت‌ها می‌فریبند و بیشتر به آنچه که به نظر می‌رسد، توجه می‌کنند، اما حقیقت و ماهیت واقعی چیزها فراتر از آنچه که در نگاه اول به چشم می‌آید، قرار دارد.

برداشت: افراد به دنبال قدرت و عظمت هستند، اما در این تلاش، به نوعی درگیر ناتوانی و خفت می‌شوند. با وجود این، در دل آرزوی عزت و افتخار دارند و در این احساس ناامیدی، به نوعی لذت می‌برند.

برداشت: افراد به خاطر غم و اندوهی که دارند، گردن‌هایشان را مانند دوکی بر روی امیدی که در آینده دارند، خم کرده‌اند. به نوعی، انتظار یک تغییر یا بهبود در زندگی، آنها را به خود مشغول کرده و غم را در وجودشان بیشتر کرده است.

برداشت: چون آن‌ها به اینجا نمی‌آیند، من در اینجا همچنان به روشنی این آفتاب می‌درخشم.

برداشت: خورشید ما از سمت شرقی طلوع می‌کند، در حالی که برجی تیره و سیاه در افق دیده می‌شود.

برداشت: مشرق او نشان‌دهنده‌ی اجزا و ذرات وجود او نیست و نه به معنای ظهور و نه به معنای زوال اوست.

برداشت: ما که در دو جهان، مانند ذرات او عقب مانده‌ایم، در نور آفتاب بی‌نصیب هستیم.

برداشت: دوباره دور شمس می‌چرخم و جالب اینجاست که این علاقه و شوق، نتیجه‌ی نور و جاذبه‌ی اوست.

برداشت: خورشید به واسطه‌های مختلف می‌تابد، اما با وجود این، ارتباط این واسطه‌ها با نور شمس قطع می‌شود.

برداشت: من بارها ناامید شدم و تصور کردم که دیگر امیدی نداشتم. اما اکنون از شما می‌خواهم که به این موضوع ایمان بیاورید.

برداشت: من را باور نکن که مانند خورشید صبر و تحمل دارم یا مانند ماهی در آب آرام هستم.

برداشت: اگر من ناامید شوم، ناامیدی من مانند هنر آفتاب است، ای زیبایی.

برداشت: اگر خالق اثرش را با توانایی خود به وجود نیاورد، پس هیچ چیز از وجود دیگران حاصل نمی‌شود.

برداشت: تمام هستی‌ها از این باغ به دور است، حتی اگر زیبا و سریع باشند، در نهایت خود را به باد می‌دهند.

برداشت: این بیت به این معناست که دریا همواره در حال حرکت و تغییر است و هر لحظه به سمت یک نقطه تازه و جدید می‌رود. این اشاره به جریان زندگی و تحولات آن دارد که هر بار به شکل و حالتی متفاوت بروز می‌کند.

برداشت: او از دریای شیرین آب شور نوشید تا اینکه آب شور او را نابینا کرد.

برداشت: دریا می‌گوید: ای نابینا، از آب من با دست راست بنوش، تا بینایی‌ات را پیدا کنی.

برداشت: اینجا وجود یک دست راست است که همواره به درستی می‌اندیشد و می‌داند که نیکی و بدی از کجا ناشی می‌شود.

برداشت: نیزه، تو همانند نیزه‌ای هستی که در دستان کسی در حال چرخش و حرکت هستی. گاهی به سمت راست و گاهی به سمت چپ می‌روی.

برداشت: ما به عشق شمس دین احتیاج داریم؛ اگر نه، ما هم می‌توانیم آن کور را بینا کنیم.

برداشت: ای نور حقیقت، حسام‌الدین! سریعاً اقدام کن و خود را از گزند چشمان حسود دور کن.

برداشت: داروی قوی و مؤثر برای رفع تیرگی‌ها و چالش‌ها، مانند ابریشمین است که ویژگی‌های برجسته‌ای دارد.

برداشت: اگر کسی که نابینا است، به ناگاه در برابرش نور تابیده شود، می‌تواند تاریکی صد ساله را از بین ببرد و روشنایی بیاورد.

برداشت: تمام افرادی که به نوعی نابینا هستند، به جز حسودان که از روی حسادت به تو دروغ می‌گویند و مانع پیشرفتت می‌شوند، به فکر درمان تو هستند.

برداشت: به حسد و دشمنی دیگران توجه نکن و به آن‌ها اجازه نده که به تو آسیب برسانند. اگرچه ممکن است آن شخص خودم باشم، اما نباید به خاطرشان جان خود را از دست بدهم.

برداشت: او کسی است که از نور آفتاب حسود است و از وجود آفتاب ناراحت می‌شود.

برداشت: این درد، درمانی ندارد و به شدت عمیق است. آه، تو در این وضعیت بد، همیشه در اعماق ناامیدی به سر می‌بری.

برداشت: انکار خورشید از آغاز بی‌دلیل نیست، اما آیا او باید خود را آشکار کند؟ این خواسته را بیان کن.

برداشت: به زودی کسی که از مسیر درست دور شده، دوباره به راه خود برمی‌گردد.

برداشت: او راه را گم کرد و به ویرانه‌ای افتاد، دوباره در همان ویرانه به جغدان برخورد کرد.

برداشت: او تمام روشنی‌ها و خوشی‌ها را از رضایت و محبت خود به دیگران به دست آورده است، اما در عین حال به دست تقدیر دچار ناآگاهی و فریب شده است.

برداشت: خاک به چشمانش پاشیده شد و او را از راهش منحرف کرد و در میان جغدها و خرابی‌ها رها کرد.

برداشت: بر سر جغدی که علم و دانش دارد، می‌زنند و او را آزار می‌دهند و بال و پر زیبا و نازنینش را از او می‌گیرند.

برداشت: هیاهو و شلوغی در بین جغدان به پا شده است چون کسی بازگشته تا جای ما را بگیرد.

برداشت: زمانی که سگ‌های وحشی و خشمگین به درون لباس عجیب و غریب افتادند، اوضاع به شدت نگران‌کننده و خوفناک شد.

برداشت: او می‌گوید که من چه بر سر خود آورده‌ام تا به خاطر جغد، این همه ویرانی را تحمل کرده‌ام.

برداشت: من تا اینجا نخواهم ماند و به سوی پادشاه می‌روم تا در مورد موضوعی با او صحبت کنم.

برداشت: ای جغدان، خود را هلاک نکنید، زیرا من دیگر در اینجا نمی‌مانم و به سمت سرزمین خود می‌روم.

برداشت: این ویرانه در نظر شما چنین به نظر می‌رسد، اما برای ما اینجا مکان ویژه‌ای است و ما به آن اهمیت می‌دهیم.

برداشت: جغد گفت که دوباره به نقشه‌اش ادامه می‌دهد تا شما را از خانه و زندگی‌تان بیرون کند.

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که ممکن است دشمنان یا مشکلات به طور فریبکارانه به زندگی ما آسیب برسانند و ما را از راه خود دور کنند. این تهدیدها به‌طور غیرمستقیم و با نیرنگ در حال رخ دادن هستند و می‌توانند به تدریج موجب تخریب روابط و زندگی‌مان شوند.

برداشت: به نظر می‌رسد که این شخص که به حیله و فریب متوسل می‌شود، از کسانی که به دنبال سیر و پر شدن شکم هستند، بدتر است.

برداشت: او از روی حرص و طمع، خاک را می‌خورد، مانند شیرینی که بر روی دنبه پخش می‌شود. ای دوستان، این را به خرس بسپارید.

برداشت: او از قدرت و جلال شاه سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که کسی که توانایی و اقتدار واقعی را دارد، می‌تواند موانع را از پیش‌رو بردارد. در این راه، کسی که به دنبال حقایق است، در نهایت به درک و شناخت درست دست خواهد یافت.

برداشت: خود را بزرگ نپندار و به خود مغرور نباش، حتی اگر مقام و جایگاه بلندی داری. اگر کمی عقل و درک صحیح داشته باشی، به این حقیقت پی می‌بری که نباید خود را خیلی بالا ببینی.

برداشت: شخصیت و ذات یک فرد، چه شاه باشد و چه وزیر، در نهایت با هم فرقي ندارد و هر دو باید شایستگی‌های لازم را برای انتخاب داشتن داشته باشند.

برداشت: آنچه او درباره نقشه‌ها و ترفندها می‌گوید، این است که سلطان با دستانش به دنبال من است.

برداشت: این حالت غمگین غیرقابل اجتناب توست و این حرف‌های بزرگ و بی‌محتوا هم هرگز نمی‌تواند تو را فریب دهد.

برداشت: هر کس که باور کند که مرغان لاغر می‌توانند از خوراک پادشاه سیر شوند، به حماقت خود اعتراف کرده است.

برداشت: اگر کمترین جغدی بر سر او بنشیند، او را یاری از جانب شاه نخواهد بود.

برداشت: اگر حتی یک پر من بشکند، به راحتی می‌توانم ایستادگی جغدها را از بین ببرم.

برداشت: جغد چه اهمیتی دارد اگر دل من ناراحت شود؟ او با من رفتار ناپسندی می‌کند.

برداشت: ملک و حکومت، در هر چالشی و در هر مقام، می‌تواند بخشش و نعمت‌های فراوانی را به مردم عرضه کند.

برداشت: پاسبان من همیشه توجه و لطف اوست، هر جا که بروم، او مرا دنبال می‌کند.

برداشت: در دل شاه، تفکرات من ساکن است و بدون نگرانی به حال من، دل شاه بیمار است.

برداشت: وقتی که پادشاه مرا به آسمان می‌برد، من نیز همچون پرتو نور، بر اوج عشق و دل خود پرواز می‌کنم.

برداشت: من مانند ماه و خورشید با قدرت و نرمش از مرزها عبور می‌کنم و آسمان‌ها را می‌شکافم.

برداشت: نور عقل‌ها از اندیشه‌ی توست و آسمان از وجود تو شکافته می‌شود.

برداشت: در این جمله، به نوعی سردرگمی و نگرانی اشاره شده است. گوینده به حالتی اشاره می‌کند که خود را درگیر افکار و احساساتی پیچیده می‌بیند و به دنبال درک حقیقتی درباره‌ی خود و زندگی‌اش است. همچنین، به نظاره‌گری بی‌خودی و پرسش‌هایی درباره‌ی گذشته و هویت اشاره می‌شود.

برداشت: پادشاه به خاطر من به یاد زندانیان افتاد و به همین خاطر صدها نفر را از بند آزاد کرد.

برداشت: مدتی را با جغدها گذراندم و در آن لحظه توانستم آنها را آزاد کنم.

برداشت: ای خنک جغد، تو که در پرواز من راز خوشبختی‌ام را درک کردی.

برداشت: در من بمانید تا لطافت و زیبایی پیدا کنید، حتی اگر جغد باشید، می‌توانید به مانند شاهبازها پرواز کنید.

برداشت: با وجود چنین پادشاهی، هر جا که دوست باشد، چرا باید غریب و تنها باشد؟

برداشت: هر کس که دردی دارد، اگر صدایش را بلند کند و فریاد بزند، کسی نیست که به او کمک نکند.

برداشت: مالک ملک نیمی از وجود من، هنوز هم در حال نواختن طبل است، در حالی که پادشاه از کنارش عبور می‌کند.

برداشت: من طبل‌زن منادی هستم که با صدای رسا، حقیقت را بیان می‌کنم و این در حالی است که مدعیان خلاف آن را مطرح می‌کنند.

برداشت: من به عنوان موجودی مانند شاهزاده، از او دور هستم، اما نور او در وجودم تجلی دارد.

برداشت: جنسیت، به ظاهر و ماهیت هیچ چیز وابسته نیست؛ همان‌قدر که آب به شکلش وابسته نیست، خاک هم در گیاهان بروز می‌کند.

برداشت: باد به گونه‌ای شبیه آتش است و در نهایت، این ترکیب در طبیعت، تمامی وجود را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: ما از جنس و هستی خود با او متفاوتیم، اما عشق و صفای ما سبب شده است که برای او فنا و فدای او شویم.

برداشت: زمانی که وجود ما از بین رفت، او (خدا) باقی می‌ماند. من چون گردی در مقابل پای اسب او می‌شوم.

برداشت: روح او به خاک تبدیل شده است و نشانه‌هایی از وجود او هنوز بر روی خاک باقی مانده، که نشان‌دهنده حضور اوست.

برداشت: برای این که به مقام و منزلت بلندی دست پیدا کنی، باید humble و فروتن باشی و حتی به خدمتگذاری دیگران بپردازی.

برداشت: چشم‌هایتان فریب شما را نخورند، زیرا من قبل از اینکه مانند من باشید، تجربه‌ای از من داشتید.

برداشت: بسیاری از افراد هستند که در ظاهر به دنبال چیزی می‌روند، اما در حقیقت قصدشان چیز دیگری است و حتی با نیت خالص به خداوند پناه می‌برند.

برداشت: روح انسان به بدنش وابسته است و این ارتباط باعث می‌شود که روح و بدن از هم جدا نباشند و هر یک بر دیگری تأثیر بگذارد.

برداشت: نور چشم و دل با هم هماهنگ هستند، مانند نوری که در یک قطرهٔ خون پنهان شده است.

برداشت: شادی در وجودم مانند گردی پراکنده است و اندوه در دل و درونم مثل شمعی در مغز سرم روشنایی می‌بخشد.

برداشت: این وابستگی‌ها نه‌تنها بی‌فایده نیستند، بلکه وقتی عقل‌ها در زمینه دانش تحت تأثیر قرار می‌گیرند، به نوعی خوار و ناچیز می‌شوند.

برداشت: روح کلی با روح جزیی دچار آسیب شده است و جان از آن جواهر گرانبهایی را به دست می‌آورد و در آغوش دارد.

برداشت: مانند مریم، جانم در اثر آسیب‌های دلکش مسیح به شکلی تازه و فرح‌بخش به وجود آمده است.

برداشت: این جمله اشاره به شخصی دارد که فقط به ظواهر زندگی و مسائل دنیوی توجه می‌کند. اما، شخصی که به معنای عمیق‌تری از زندگی و روحانیت دست یافته است، از کسانی است که درک بیشتری از واقعیت‌ها و ارزش‌های بالاتر دارند. بنابراین، مهم‌تر از جنبه‌های ظاهری و مادی، درک و آگاهی از معنای عمیق‌تر زندگی و ارتباط با روحانیت است.

برداشت: زمانی که روح، روح اصلی و حقیقی را در خود بپذیرد، آن روح می‌تواند همه‌چیز را به دوش بکشد و دنیا را در خود جای دهد.

برداشت: پس از این دنیا، جهانی دیگر به وجود می‌آید که این جمع و تجمع را به نمایش می‌گذارد و روز محشر را نشان می‌دهد.

برداشت: هرچقدر هم که بخواهم درباره قیامت صحبت کنم و آن را توصیف کنم، باز هم از بیان حقیقت آن ناتوانم.

برداشت: این کلمات خود به خود معنای خاصی دارند و در واقع مانند نجوایی از دل است که به زبان می‌آید. این حرف‌ها گویی به زیبایی و شیرینی بیان شده‌اند.

برداشت: اگر کسی مرتکب خطا شود، باید بداند که وقتی به زشتی‌های خود می‌پردازد و از آن‌ها دوری نمی‌کند، صدای دعا و درخواستش به خدا می‌رسد.

برداشت: لبیک، صدا و پیامی است که ممکن است به گوش نرسد، اما با تمام وجود می‌توان آن را درک و احساس کرد.