بخش ۶ - حکایت مشورت کردن خدای تعالی در ایجاد خلق

برداشت: مشورت به این معناست که در خلق جان انسان‌ها، در عمق قدرت و توانایی، در حال انجام و شکل‌گیری است.

برداشت: وقتی فرشتگان مانع ورود برخی چیزها می‌شدند، فرشتگان دیگر به صورت پنهانی به انجام کارها می‌پرداختند.

برداشت: کسی که قبل از این‌که نفسش در دام بیفتد، به ظواهر و نشانه‌ها واقف شود، می‌تواند به درستی عمل کند.

برداشت: قبلاً از ستاره‌ها و سیارات بالا، مشاهده کرده‌اند، و همچنین قبل از این‌که دانه‌ها به شکل نان درآیند، نان را دیده‌اند.

برداشت: آن‌ها بدون توانایی و دل پر از اندیشه‌های نادرست هستند و بدون داشتن نیروی نظامی و جنگ، به یاری و کمک می‌شتابند.

برداشت: این بیت به این معناست که آنچه که به وضوح دیده می‌شود، به تفکر و اندیشه مربوط می‌شود، و اگر نه، خود این دیدن به دورانی مربوط است که از آن برخوردار هستیم. به عبارت دیگر، بینش و فکری که داریم، تأثیر زیادی بر نحوه دیدن و درک ما از واقعیت دارد.

برداشت: فکر تو در گذشته و آینده سرگردان است، اما اگر از این دو رها شوی، مسائل حل خواهد شد.

برداشت: چشم، هنگامی که از کیفیت مناسب بی‌بهره است، نمی‌تواند هیچ چیز با کیفیتی را مشاهده کند و تنها می‌تواند پیش از درک درست، اشیا را به شکل نادرست ببیند.

برداشت: قبل از آن که انگورها خلق شوند، می‌نوشید و از خوشحالی سرشار می‌بودید.

برداشت: در گرمای تابستان هر کسی دی‌ماه را زیر نور خورشید می‌بیند.

برداشت: در دل انگور، شراب نشانی از وجود دارد و در دیوانگی کامل، حقیقت را می‌توان مشاهده کرد.

برداشت: آسمان در اطراف آنها مانند جامی است که از نور آفتاب پر شده و به خاطر بخشندگی آنها، به زیبایی و شکوهی دست یافته است.

برداشت: وقتی دو دوست را کنار هم ببینی، به گونه‌ای هستند که همزمان می‌توانند یکی به نظر برسند و در عین حال به تعداد زیادی از افراد مختلف نیز تعبیر شوند.

برداشت: مانند امواج دریا، عددهایشان به هم پیوسته و با وزش باد، به حرکت درآمده‌اند.

برداشت: خورشید جان‌ها در درون بدن ما تقسیم شد و از هم جدا گشت.

برداشت: زمانی که به ماه کامل نگاه می‌کنی، خودت یکی است؛ اما اگر در بدن‌ها گرفتار شک شوی، از حقیقت دور می‌مانی.

برداشت: اختلاف و جدایی میان موجودات حیوانی ناشی از نفس و روح آن‌هاست، در حالی که روح انسان واحد و یکپارچه است.

برداشت: زمانی که حق، نور خود را بر آن‌ها می‌تاباند، نور او هرگز پراکنده نمی‌شود.

برداشت: لحظه‌ای صبر کن ای همراه دلگیر، تا من بتوانم از زیبایی خالی صحبت کنم.

برداشت: ظاهر زیبایی و حال او را نمی‌توان به طور کامل بیان کرد. هر دو جهان (گیتی و آخرت) در برابر زیبایی او تنها یک سایه هستند.

برداشت: وقتی که من از زیبایی او سخن می‌گویم، به کلامی نیاز دارم که بتواند وجودم را بشکافد و درونم را بیان کند.

برداشت: من همچون موری در این خوشه هستم و تا جایی که بتوانم، بار بیشتری را بر دوش می‌کشم.