بخش ۱۷۲ - گفتن امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه با قرین خود کی چون خدو انداختی در روی من نفس من جنبید و اخلاص عمل نماند مانع کشتن تو آن شد

برداشت: امیر المؤمنین به جوانی که با او می‌جنگید، گفت: در زمان نبرد ای پهلوان!

برداشت: زمانی که چهره‌ات را بر روی من انداختی، نفس من به تپش درآمد و شخصیت واقعی من نابود شد.

برداشت: نیمی از کار به حق مربوط می‌شود و نیم دیگر تحت تاثیر تمایلات و هوای نفس قرار دارد. در کارهای مربوط به حق، داشتن دوگانگی و شریک بودن در آن جایز نیست.

برداشت: تو زیبا هستی و نقشی از خداوند بر روی زمین، اما آنچه من به دنبال آن هستم، تو نیستی.

برداشت: در این بیت به مفهوم روابط انسانی و ارزش دوستی اشاره شده است. شاعر می‌خواهد بگوید که اگرچه حق و حقیقت ممکن است در موقعیتی خاص تحت تأثیر قرار گیرند، ولی ارتباطات و دوستی‌ها باید با صداقت و احترام حفظ شوند. در واقع، حتی در مواجهه با چالش‌ها و مشکلات، باید به دوستی‌ها اهمیت داد و آن‌ها را مورد حمایت قرار داد.

برداشت: گبر این را شنید و نوری در دلش تابید به گونه‌ای که زنجیرهای محدودیت و کفر را پاره کرد.

برداشت: او گفت که من کاری ناپسند انجام می‌دادم و تو را به گونه‌ای دیگر می‌دیدم.

برداشت: تو در اندازه‌گیری و عدالت بسیار ماهر بوده‌ای، به‌طوری‌که حتی از زبان همه‌ی ترازورها هم برتری داری.

برداشت: تو نژاد و ریشه‌ام هستی و همچون نوری هستی که روشنی‌بخش زندگی‌ام است.

برداشت: من خدمتگزار آن نوری هستم که از چشم تو روشنی می‌گیرد.

برداشت: من بنده موج آن دریای نور هستم که چنین جواهراتی را در ظهور به همراه دارد.

برداشت: شهادت و گواهی بده که من تو را در حالتی والاتر و بس رفیع دیدم.

برداشت: در این بیت بیان شده که کسی با عشق و علاقه به دین رو آورده و از خانواده و آشنایان خود فاصله گرفته است. این فرد در جستجوی معنویت و حقیقت، ارتباط خود را با افرادی که نزدیکش بودند، قطع کرده و به سمت آموزه‌های دینی متمایل شده است.

برداشت: او با صبر و بردباری خود، مشکلات و سختی‌های زیادی را تحمل کرد و توانست از آن‌ها عبور کند و همچنین به دیگران کمک کند تا از چالش‌ها عبور کنند.

برداشت: شمشیر صبوری از شمشیر آهنی تیزتر است و قدرت آن از صد لشکر پیروزی بیشتر است.

برداشت: ای وای، لقمه‌ای دو بار خورده شد و به خاطر آن، فکر و ذهنم دچار کسالت و افسردگی گشت.

برداشت: انسان مانند گندم است که گرما و نور خورشید به او زندگی می‌بخشد، اما گاهی هم با مشکلات و سختی‌ها مواجه می‌شود که همچون کسوف، روشنی او را می‌پوشاند. اما در عین حال، درخشش و نور او مانند ماه همیشه وجود دارد.

برداشت: دل من مانند گلی است که با محبتش به زیبایی و درخشانی ستاره‌های پروین تبدیل می‌شود.

برداشت: اگر نان به معنی باشد، خوردن آن سودمند است، اما زمانی که فقط به ظواهر توجه شود، ممکن است حس کفر و انکار را بگیرد.

برداشت: همانند خار سبزی که از کاشتن می‌روید، از آن خورشید بهره‌ها و لذت‌های زیادی می‌برد.

برداشت: وقتی آن گیاه سبز و تازه از بین رفت و خشکی در آن ایجاد شد، شتر نیز همان خشکی را از زمین می‌خورد.

برداشت: دریغ و افسوس که او چنان توانایی و مهارتی پیدا کرده است که مانند تیغی تیز و برنده عمل می‌کند.

برداشت: اگر نان مفهوم واقعی خود را داشته باشد، آن خار سبز نیز وجود خواهد داشت. اما اکنون که فقط به ظاهر توجه می‌شود، خشک و بی‌خاصیت شده است.

برداشت: تو به یاد داشته باش که او را پیش از این به دست آورده بودی، ای موجود عزیز.

برداشت: بعد از آن‌که خوشی و کامیابی را تجربه کردی، باید همان‌طور که از یک چیز خشک و بی‌مزه می‌خوری، با توجه به آن لحظه‌های خوب هم برخورد کنی.

برداشت: حالا که زمین خشک و غبارآلود شده و گیاهان ضعیف گشته‌اند، ای شتر، بهتر است از این وضعیت دوری کنی.

برداشت: سخن در شرایط سخت و غبارآلود به میان می‌آید؛ وقتی که آب گل‌آلود می‌شود، باید به چه چیزی توجه کنیم و آن را مهار کنیم.

برداشت: هر کس که زندگی‌اش را با مشکلات و ناخوشی‌ها پر کرده، می‌تواند دوباره به حالت خوب و خوشایند برگردد اگر خدا بخواهد.

برداشت: صبر باعث می‌شود آرزو به حقیقت نزدیک‌تر شود، نه عجله. صبر کن و فقط خداوند به درستی امور واقف است.