بخش ۱۷۰ - افتادن رکابدار هر باری پیش امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه کی ای امیر المؤمنین مرا بکش و ازین قضا برهان

برداشت: ای علی، بازگشته‌ای، مرا زود بکش تا آن لحظه و زمان ناخوش را نبینم.

برداشت: من از تو می‌گذرم و اجازه می‌دهم هرچه بخواهی انجام دهی؛ فقط نگذار چشمانم شاهد آن روز سخت و وحشتناک باشند.

برداشت: گفتم اگر حتی یک ذره از خونم بریزد، با چاقویی در دست به سمت تو می‌آیم.

برداشت: هیچ کسی نمی‌تواند حتی به اندازه یک تار موی تو آسیب بزند، چرا که قلم (نوشتار) بر تو چنین اثر عمیقی گذاشته است.

برداشت: اما بی‌غم باش، زیرا من شفیع تو هستم. من صاحب روح تو هستم و نه بنده‌ای از بدن تو.

برداشت: بدون وجود روح و جان، این بدن هیچ ارزشی ندارد; زیرا من با تمام وجودم به روح خود وابسته‌ام.

برداشت: خنجر و شمشیر به گل‌های خوشبو و زیبا تبدیل شدند و مرگ من به ضیافت و مجالس سرشار از زیبایی و نشاط تبدیل شد.

برداشت: او بدن خود را به این شکل می‌سازد، اما در عوض حریصانه دنبال مقام و ریاست است، آیا به این طریق می‌تواند به خلافت دست یابد؟

برداشت: از آن کسی که به ظاهر در مقام و قدرت قرار گرفته است، چون امیران را به راهی و دستوری هدایت می‌کند.

برداشت: تا زمانی که کسی به مقام و قدرت برسد، ممکن است جان تازه‌ای به خود بگیرد و به موجب آن، میوه‌ی خلافت را به دست آورد و به اهالی‌اش سود برساند.