بخش ۱۶۹ - بازگشتن به حکایت علی کرم الله وجهه و مسامحت کردن او با خونی خویش

برداشت: به سوی علی برگرد و بر او تکیه کن، زیرا او به خون و سادگی خود شریفی بزرگ و افزون دارد.

برداشت: من هر روز و شب دشمن خود را می‌بینم، اما هیچ کینه‌ای نسبت به او ندارم.

برداشت: مرگ برای من به اندازه‌ای دلپذیر است که گویی خودم آن را انتخاب کرده‌ام و در روز قیامت برایم جذابیت خاصی خواهد داشت.

برداشت: مرگ برای ما به معنای عدم وجود بود و بی‌برگی برای ما نبودنِ حقیقی یا نداشتن چیزی را به ارمغان آورد.

برداشت: ظاهر این موضوع نشان‌دهنده مرگ است، اما در باطن زندگی وجود دارد. به نظر می‌رسد که آنچه در ظاهر ناتمام و ناقص می‌آید، در حقیقت دارای عمق و پایداری است.

برداشت: در رحم، جنین به دنیا می‌آید و سپس در جهان زندگی را آغاز می‌کند و این نشان از تازه شکفتن و رشد او دارد.

برداشت: از آنجا که من به پایان عمر نزدیک می‌شوم و عشق و آرزوهای من مرا به سوی مرگ می‌کشانند، باید بگویم که به پایان رسیدن زندگی‌ام حتمی است و نمی‌توانم از آن فرار کنم.

برداشت: این بیت به این معناست که اگر از چیزی شیرین و خوشایند دوری کنیم، در واقع خود را از آنچه که نیاز داریم محروم می‌سازیم. به عبارت دیگر، گاهی اوقات باید عوارض تلخ یا ناگواری را تحمل کنیم تا به چیزهای خوب و شیرین دست یابیم.

برداشت: اگر دانه‌ای تلخ باشد، مغز و حتی پوسته‌اش هم تلخ و ناخوشایند خواهد بود و این خاصیت ناخوشایند به خود آن دانه بازمی‌گردد.

برداشت: مرگ من برایم شیرین شده است و زندگی دوباره‌ای بر اثر آن به سراغ من آمده است.

برداشت: من را بکشید یا اینکه به من عیب‌جویی کنید، زیرا در واقع در کشتن من، زندگی جاودانه‌ای نهفته است.

برداشت: در مرگ من زندگی وجود دارد، ای جوان، چگونه می‌توانم سرزمینم را ترک کنم، تا کی؟

برداشت: اگر جدایی و دوری نبود، در این سکوت، نمی‌گفتیم که به سوی او بازمی‌گردیم.

برداشت: این عبارت به معنای این است که کسی یا چیزی به زودی دوباره به شهر باز خواهد گشت و به سمت وحدت و همبستگی خواهد آمد، زیرا از جدایی و تفرقه‌ای که در طول زمان وجود داشته، فرار می‌کند.