بخش ۱۶۱ - گفتن پیغامبر صلی الله علیه و سلم مر زید را کی این سر را فاش‌تر ازین مگو و متابعت نگهدار

برداشت: پیامبر فرمود که یاران من مانند شمع هستند که راهنمای مسافرانند و شیطان مانند سنگی است که بر سر راه می‌افتد.

برداشت: هر کس که بدی و قدرت تو را مشاهده کند، به روشنی و روشنایی تو پی خواهد برد و تحت تأثیر آن قرار می‌گیرد.

برداشت: ای ذلیل، چه کسی تو را به ستاره نیازمند کرده است، در حالی که تیرگی و بدی تو دلیلی بر روشنی و عظمت خورشید نیست؟

برداشت: ماه می‌فرماید که من از خاک و ابر و عناصر دیگر به وجود آمده‌ام، اما در نهایت به انسانیت و شناختی فراتر از آن دست یافتم.

برداشت: زمانی که من در وجود خود تاریک بودم، روشنایی مثل خورشید به من بخشیده شد.

برداشت: من در دل خود تاری تاریکی دارم که نسبت به نور خورشید احساس نوری می‌کنم. این نور به من کمک می‌کند تا بر سایه‌های درونم غلبه کنم.

برداشت: من بی‌نیاز از تو نیستم، تا زمانی که تو توانایی و قدرتی را به من برگردانی که شایسته‌ی درخشش و نور هستی.

برداشت: به مانند عسل و سرکه که با هم ترکیب شده‌اند، من نیز با ترکیبی از احساسات مختلف، راهی به سوی تحمل درد و رنج درون خود پیدا کردم.

برداشت: وقتی از علت و سبب دور شدی، دیگر به فکر مسائل پیچیده نباش و از لذت زندگی بهره‌برداری کن. شکر و شیرینی را بچش و از خوشی‌ها بهره‌مند شو.

برداشت: دل پاک و بی‌غبار، همچون تختی آباد شده است. اگر به آسمان نگاه کنی، می‌بینی که رحمان بر عرش نشسته است.

برداشت: از این پس، دل بدون واسطه، حکم حق را خواهد پذیرفت، زیرا دل این ارتباط را دریافته است.

برداشت: این سخن هرگز تمام نخواهد شد. زید کجاست تا من دهم به او نصیحتی که رسوایی به دنبال نداشته باشد؟