بخش ۱۴۴ - قصه آنکس کی در یاری بکوفت از درون گفت کیست آن گفت منم گفت چون تو توی در نمی‌گشایم هیچ کس را از یاران نمی‌شناسم کی او من باشد برو

برداشت: یک نفر در یاری و کمک آمد و گفت: «ای مورد اعتماد، یارت کیست؟»

برداشت: او گفت: "به من بگو، الان وقت مناسبی نیست که در چنین محیطی بمانی، اینجا مناسب حال تو نیست."

برداشت: خام را جز آتش هجر و فراق کی پزد کی وا رهاند از نفاق تنها آتش جدایی و دوری است که می‌تواند ناگفته‌ها و حالت‌های ناپخته را به کمال برساند و از ریا و دورویی رها کند.

برداشت: آن مسکین رفت و یک سال در سفر گذراند و در جدایی از دوستش، دلتنگی و آتش غم را تجربه کرد.

برداشت: آنچه که سوخته و آسیب دیده بود، اکنون به درستی درآمد و دوباره به خانه‌اش برمی‌گردد.

برداشت: به آرامی و با احترام در کنار در ایستاد، به امید آنکه ناگهان کلمه‌ای ناشایست از زبانش خارج نشود.

برداشت: صدای یار به گوش می‌رسد که می‌پرسد آیا کسی در دروازه است؟ و پاسخ می‌آید: دروازه به روی تو، ای دلبر من، باز است.

برداشت: گفت حالا که من هستم، اما جایی برای دو تا من در این خانه نیست.

برداشت: سوزن نمی‌تواند دو سر رشته داشته باشد، زیرا در این سوزن تنها یک یکتایی وجود دارد.

برداشت: ارتباطی بین رشته و سوزن وجود ندارد، چون مرغوبیت و کیفیت دوخت به مهارت خیاط بستگی دارد.

برداشت: زندگی و وجود انسان وقتی می‌تواند شکل درست و باریک‌تری بگیرد که با تمرین و سخت‌کوشی، تلاش و کار بر روی خود همراه باشد.

برداشت: به اراده‌ی خداوند، هر چیزی که در نظر انسان غیرممکن به نظر می‌رسد، ممکن می‌شود.

برداشت: هر چیزی که به نظر غیرممکن می‌آید، با قدرت و اراده او ممکن می‌شود و هر کسی که از او می‌ترسد، آرام و ساکت می‌گردد.

برداشت: مردی که به خاطر جاذبه و جذابیت آن عزیز، حتی مرده‌ها هم به حیات می‌آیند و زنده می‌شوند.

برداشت: وجودی که از عدم و نیستی نیز بی‌حال‌تر است، در دستان او به شدت نیازمند و حیران است.

برداشت: هر روز خداوند در حال انجام کارهایی است؛ پس او را بی‌کار و بی‌عمل ندانید.

برداشت: هر روز کمترین کاری که او انجام می‌دهد، این است که سه لشکر را به سوی خود می‌کشاند.

برداشت: لشکری از پدران به سمت مادران می‌روند تا در رحم آنها جوانه بزنند.

برداشت: ارتشی از خویشاوندان به سمت خاک می‌رود تا زمین از جمعیت زن و مرد پر شود.

برداشت: گروهی از کسانی که از خاک و طبیعت تشکیل شده‌اند به سوی مرگ حرکت می‌کنند تا جستجو کنند که هر فردی چه کارهایی کرده و چه نیکی‌هایی در زندگی داشته است.

برداشت: این حرف فرجامی ندارد، پس بشتاب به سمت آن دو دوست خالص و پاک.

برداشت: دوستش گفته است که در اینجا همه چیز هماهنگ و سازگار است، مانند گل و خار در یک باغ. هیچ چیز در مقابل هم نیست و همه چیز به زیبایی کنار هم قرار دارد.

برداشت: هر چه بیشتر به وحدت و یکپارچگی توجه کنیم، مشکلات و اشتباهات کمتر می‌شود. اکنون اگر دو حرف "کاف" و "نون" را مشاهده می‌کنی، نشانه‌ای از وجود دوگانگی است.

برداشت: حروف "کاف" و "نون" مانند یک دام هستند که عدم را به سمت مشکلات و چالش‌ها می‌کشانند.

برداشت: بنابراین باید دو تا کمند در عالم محسوس وجود داشته باشد، هرچند که در اثر، آن دو به یک چیز می‌رسند.

برداشت: حتی اگر دو پا داشته باشی یا چهار پا، راه را می‌توان به سادگی پیمود، مانند قیچی که دو تیغه‌اش به راحتی یک چیز را برش می‌زند.

برداشت: این دو دوست گازر را ببین که در ظاهر، گویی با هم اختلاف دارند، اما در حقیقت چنین چیزی نیست.

برداشت: یکی پارچه‌ای را در آب می‌زند تا آماده شود و دیگری نیز در کنار آن مشغول خشک کردنش است.

برداشت: اینجا بیان می‌شود که شخصی توانایی دارد که حتی چیزهای خشن و سخت را به حالت نرمی تغییر دهد، گویی که با استفاده از قدرت و اراده خود، می‌تواند بر روی آنها اثر بگذارد و آنها را نرم کند.

برداشت: اما این دو مفهوم متضاد به صورت نمایشی، باید در یک دل و یک کار به رضایت دست پیدا کنند.

برداشت: هر پیامبر و ولی دارای روش و مسلکی خاص است، اما در نهایت همه آن‌ها به یک حقیقت واحد می‌رسند.

برداشت: وقتی که خواب بر حضار چیره شد، آب آسیاب سنگ‌ها را برد.

برداشت: آب به آرامی در حرکت است و این حرکتش در آسیا به نفع شماست.

برداشت: زمانی که نیازی به آب در مسیر اصلی نباشد، دیگر آن را در جوی اصلی رها نمی‌کنند.

برداشت: سخن گفتن باید از دهان و زبان آموزش ببیند، وگرنه خودِ سخن از جداگانه‌گی‌ها برخوردار است.

برداشت: به آرامی و بدون سر و صدا، جریان آب به سمت باغ‌ها و گل‌زارها حرکت می‌کند.

برداشت: خدایا، جانم را به من نشان بده، آن جایگاهی که کلام بدون کلمات و سخن، خود به خود جاری می‌شود.

برداشت: تا زمانی که جان پاک به سوی عرصهٔ دور و بی‌نهایت عدم حرکت کند.

برداشت: این فضا بسیار وسیع و آزاد است و این فکر و اندیشه در آن صدا و نغمه‌ای پیدا می‌کند.

برداشت: خیالات و افکار درونی به اندازه‌ای فشرده و تنگ شده‌اند که از نبود و عدم به وجود آمده‌اند، و به همین خاطر، این افکار باعث ایجاد غم و اندوه می‌شوند.

برداشت: وجود تو تنگ‌تر از آن چیزی است که در ذهن می‌پرورانی، به همین دلیل در تو، مانند هلال، نور و زیبایی نمایان می‌شود.

برداشت: وجود و حس و رنگ در جهان به شدت محدود شده است، گویی که این محدودیت و تنگی باعث شده است که همه چیز به زندانی تنگ تبدیل شود.

برداشت: علت محدود بودن چیزها به خاطر چگونگی ترکیب و تعداد آن‌هاست و این ترکیب، حس‌ها را به سمت خود جذب می‌کند.

برداشت: از آن طرف احساس می‌کنی که عالم توحید وجود دارد؛ اگر خواهان یکی شدن هستی، به آن سمت حرکت کن.

برداشت: یک عبارت می‌گوید که "امر" یک عمل است که وقتی ویژگی‌هایی مانند "نون" و "کاف" به آن اضافه می‌شود، معنا و مفهوم آن به وضوح بیان می‌شود. به عبارتی، تنها فعل بودن کافی نیست و برای رساندن معنی درست، به اجزا و ساختار جمله نیز نیاز است.

برداشت: این حرف هنوز به پایان نرسیده است. برگرد و ببین چه بر سر وضعیت گرگ در جنگ آمده است.