بخش ۱۳۷ - حکایت ماجرای نحوی و کشتیبان

برداشت: یک دانشمند وارد کشتی شد و با خودپسندی و فخر فروشی رو به ناخدا کرد و گفت

برداشت: آیا چیزی از علم و قوائد نوشتاری میدانی؟ ناخدا گفت نه دانشمند گفت پس نصف عمر تو تباه شده است

برداشت: ناخدا از این حرف دانشمند ناراحت شد اما در آن لحظه جوابی به او نداد

برداشت: باد کشتی را به دام یک گرداب انداخت و کشتیبان را به تلاطم واداشت سپس کشتیبان با صدای بلند به نحوی گفت:

برداشت: هیچ می‌دانی از نحوه شنا کردن ؟ نحوی پاسخ داد: نه ای خوش سخن

برداشت: کشتیبان گفت تمام عمر تو فقط به هدر رفته است، زیرا این قایق همیشه در معرض غرق شدن است

برداشت: اینجا باید در مشیت الهی و اتفاقاتی که به خواست خدا رخ میدهد رها شوی و به دنبال قانون و قواعد نباشی. اگر که کاملا تسلیم شوی دیگر از غرق شدن نمیترسی

برداشت: در دریا فقط زمانی که مثل یک مرده تسلیم شوی و تلاشی برای نجات پیدا کردن نکنی دریا تورا رها میکند اما اگر دست و پا بزنی و فکرکنی که میتوانی برای نجات خودت کاری انجام دهی نمیتوانی از دریا رها شوی

برداشت: وقتی که از قانون و قوائد انسان فانی رها شدی دریای اسرار به روی تو در باز میکند

برداشت: تو که همیشه فکرمیکردی انسان های دیگر که از علوم تو سر در نمی‌آورند احمق هستند، حالا با تمام علم و دانشت در این شرایط نمیدانی که باید چه کنی

برداشت: تو که فکرمیکردی در این جهان دانشمند و عالمی اینک با چشم خودت ببین که جهانی که در آن تو همه چیز دان بودی چطور ازبین میرود و چقدر فانی است

برداشت: از مرد نحوی استفاده کردیم تا به شما بیاموزیم که چطور در دریای تلاطم های زندگی تسلیم شوید  و گاهی فقط تماشا کردن را بیاموزید

برداشت: تمام علوم در مقابل قانون تسلیم شدن و صرفا ناظر بودن کم می آورند

برداشت: درک ما و دانش ما از زندگی به اندازه یک پیاله آب است و درمقابل آن خداوند و تمام دنیا یک رودخانه بی‌کران هستند

برداشت: ما با پیاله های پر به سمت رود میرویم (کنایه ازینکه فکرمیکنیم که همه چیز را میدانیم) خودمان را احمق نمیدانیم اما در واقع ما احمق هستیم

برداشت: همچون کسی که در بیابان زندگی میکند و هیچ درکی از وجود رودخانه و منبع عظیم آب ندارد ما هم انگار که بی‌خبریم ازینکه علمی بالاتر از علم ما وجود دارد

برداشت: اگر تو هم از وجود آن علم بزرگ و بی همتا با خبر بودی ادعای دانش نمیکردی و در واقع با پیاله پر از آب به سمت رودخانه نمیرفتی

برداشت: اگر بفهمی که این دریا چقدر بزرگ است پیاله خودت را با سنگی‌میشکستی یعنی اگر میدانستی که چه علمی فراتر از تمام علم ها وجود دارد اظهار نادانی میکردی