بخش ۱۳۵ - مثل عرب اذا زنیت فازن بالحرة و اذا سرقت فاسرق الدرة

برداشت: زنی با زایمان سخت به دنیا آمد، به گونه‌ای که مانند کسی که دانه‌ای را می‌شکافد، به آرامی به زندگی جدیدی وارد شد.

برداشت: بنده به سمت آقا رفت و او در غم و اندوه ماند. بوی گل به طرف گل رفت و او در کنار خارها ماند.

برداشت: او به دور از خواسته‌اش باقی مانده و تمام تلاش‌هایش بی‌ثمر است. رنجی که می‌کشد بی‌فایده است و پایش در باتلاقی از مشکلات گیر کرده است.

برداشت: شبیه به صیادی که تنها سایه‌ای را می‌گیرد، آیا آن سایه می‌تواند برای او ارزش و سرمایه‌ای به حساب آید؟

برداشت: سایهٔ یک پرنده بر روی مردی افتاده و او به شدت گیج و متعجب شده است، در حالی که درختی که پرنده بر روی آن نشسته، او را تحت تأثیر قرار داده است.

برداشت: شگفتا که بر کی می‌خندد، در حالی که دلیل این خنده باطل و پوچ است.

برداشت: اگر تو بگویی که جزئی از کل هستی، پس خار، که به گل خاردار پیوسته است، غذا می‌خورد.

برداشت: تنها از یک منبع به حقیقت پیوسته می‌توان دست یافت، وگرنه خود به خود وجود و حقیقت بی‌معنا خواهد بود و رسالت پیامبران هم بی‌فایده می‌شود.

برداشت: وقتی پیامبران با هم متحد شده‌اند، پس چه نیازی به پیوند دیگری است، زیرا آنها مانند یک وجود واحد هستند.

برداشت: این جمله به معنای این است که صحبت و داستانی که نقل می‌شود، هیچ وقت به پایان نمی‌رسد و می‌توان هرگز از روایت آن خسته نشد. همچنین اشاره دارد که روز به پایان رسیده و زمان آن رسیده که به روایت و گفتن داستان ادامه داده شود.